Αρχικό μήνυμα απο thomas
Το να πει κάποιος δεν μου αρέσει είναι σεβαστό. Γούστα είναι αυτά.Αλλά το να προσπαθείς να μειώσεις την αξία κάποιου που την αναγνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι του χώρου (οι ειδικοί, οι μουσικοί) είναι τουλάχιστον ανοησία.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή....
Στα τέλη περίπου του 40 και μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο έχει ήδη καθιερωθεί το ρεμπέτικο τραγούδι και ο ήχος του μπουζουκιού μέσα στη συνείδηση του απλού λαού των κατώτερων οικονομικά και κοινωνικά αστικών τάξεων....Ήταν η διασκέδασή τους...
Όμως πως διασκέδαζαν οι μεσοαστοί και οι μεγαλοαστοί?
Διασκέδαζαν με τα λεγόμενα ελαφρά τραγούδια που είχαν Ευρωπαϊκές και Αμερικάνικες επιρροές για το μπουζούκι ούτε λόγος.......
Ούτε τα μεράκια τους μπορούσαν να πουν η να εκφράσουν για ευνόητους λόγους....και όμως.........
Μεγάλοι συνθέτες και μουσικοί του ελαφρού τραγουδιού κατάλαβαν την αξία της διασκέδασης που μπορεί να παράγει αυτός ο λεβέντικος ήχος του μπουζουκιού και αμέσως έσπευσαν να τον εντάξουν μέσα στις συνθέσεις τους.
Ο Μιχάλης Σουγιούλ πχ.(το τραμ το τελευταίο, άρχισαν τα όργανα)και ο Γούναρης πχ(πάμε στα μπουζούκια) χρησιμοποιούν μπουζούκι στα τραγούδια τους καθώς και ρυθμούς Ελληνικούς ζεϊμπέκικο, χασάπικο, μελωδείες δανεισμένες από ανατολικές κλίμακες κλπ...
Εμφανίζονται παράλληλα και οι
νεότεροι συνθέτες του ρεμπέτικου όπως ο Τσιτσάνης πχ.(Της γερακίνας Γιος) που το τραγουδάει ο Στέλιος Καζαντζίδης το 1975)
http://www.youtube.com/watch?v=Ez9sw...eature=related
(διαβάστε με προσοχή τα more info για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη θα καταλάβετε πολλά) και ο Γ.Μητσάκης πχ( ''Συννεφιές'', ''Πάρε το δαχτυλιδι μου'')κλπ, που ο τρόπος γραφής τους ήταν πιο ανάλαφρος με σκοπό πάντα την διασκέδαση των ανθρώπων...
Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα την δεκαετία του 50 το μπουζούκι να γίνει μόδα και να μην θεωρείται καταδικασμένο από τη μεσαία τάξη...
Τότε είναι που δημιουργείται σιγά σιγά το νέο είδος τραγουδιού ''το λαϊκό τραγούδι''........ που στεγάστηκε στις κοσμικές ταβέρνες.
Αυτός ο τρόπος διασκέδασης με τη γνωστή σε όλους μας φράση ( πάμε στα μπουζούκια?) δηλ.πάμε να διασκεδάσουμε το 50-70 είχε μπει για τα καλά στο πετσί του τότε΄Έλληνα που και τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα δεν άντεξαν και ξεφάντωναν και αυτόι πλέον με τα λαϊκά τραγουδια......
Συνθέτες όπως ( Άκης Πάνου, Απόστολος Καλδάρας, Θ.Δερβενιώτης, Ζαμπέτας , Αντώνης Ρεπάνης , κλπ ) αφήνουν συνθέσεις εποχής για τους μεταγενέστερους καλλιτέχνες...
Βέβαια την διαφορά στο λαϊκό τραγούδι ποίος την έκανε?
Χμμμμ.........Μα ο Μ. Χιώτης που σαν καθαρόαιμος δεξιοτέχνης στο μπουζούκι έφερε μια πνοή λάτιν, τζαζ, σε αυτό το είδος τραγουδιού.....
Έχουμε και Ινδικές, ανατολίτικες επιρροές στο λαϊκό τραγούδι όπου τέτοια τραγούδια ακούστηκαν πολύ στον Ελληνικό Κινηματογράφο....αυτά έγιναν αποδεκτά από τα κατώτερα λαϊκά στρώματα μιας και απευθύνονταν σε αυτά......
Τραγουδιστές, συνθέτες πολύ γνωστοί και δεν θα αναφερθώ....
Τώρα στις αρχές του 1980 δημιουργείται το
νεότερο λαϊκό τραγούδι με πιο σύγχρονο στυλ όπου στίχοι και μουσική να ανταποκρίνονται στα νέα δεδομένα της εποχής.....
( Σούκας, Νικολόπουλος, Πολυκανδριώτης ,Μουσαφίρης,) αφήνουν εποχή.......
Όμως αρχίζει και ένα άλλο είδος τραγουδιού να αναπτύσεται (για μένα δυστυχώς

) τα τραγούδια της πίστας, της νυχτερινής διασκέδασης που ο Λευτέρης Πανταζής σαν τραγουδιστής και επιχειρηματίας ξεκίνησε....το 1979
Στο τέλος του 80 με τους στίχους και την μουσική που έκανε χρήση στα τραγούδια του, διασκευές και μεταγλωττισμένα αραβικά τραγούδια μετά το 2000 ( ''ο Παπαγάλος'' ή το ''Από εδώ η γυναίκα μου'' ''μαγικά χαλιά '' φιλάκια, ''τσουτσούκα

) έφερε την κωμική πλευρά του στίχου, στίχοι φασόν για το εύκολο χρήμα και κατηγορήθηκε ότι αυτές οι ιδέες συνέβαλαν στον εκχυδαϊσμό του λαϊκού τραγουδιού και στην απομάκρυνση από το ήθος και τη φυσικότητα που διέθετε τις προηγούμενες δεκαετίες το λαϊκό τραγούδι αλλά και ο ίδιος.....
Μετά ήρθε το Χάος...............
Y.Γ. Δεν πειράζει που μερικές φορές κάποιοι άνθρωποι κατακρίνουν κάποιους καλλιτέχνες..όλα είναι μέσα στη ζωή αρκεί να γίνονται όλα με χιούμορ (όπως κάνει ο Ανδρέας Κ. και ο Ν.Τσαρουχάς

)