Πω πω πράμα!

[Costas Coyias]

Έχει να πέσει πολύ διάβασμα αύριο... :105:

 

[abcd]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

:405:

 

[costas EAR]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

ότι μαθαίνει κανείς, καλό είναι...

χαχαχααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

 

[rose.athens]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Άμα μάθεις, πες μας κι εμάς. Έχουμε αγωνία. Και κυρίως πώς τα πήγε το καλώδιο των 2300€. Για ευκαιρία το κόβω. :137:

 

[VLASSIS-S]

αν δεν εχει μετρησεις αλλα μονον ακουστικες εντυπωσεις, κρατα το για προσαναμα ..............
θα αναψει η φωτια για πλακα ..........................

 

[argi]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Έχει να πέσει πολύ διάβασμα αύριο... :105:

δε μπιστευω πριν το διαβασμα να μην πληνεις τα χερια σου με κρυογεννημενο σαπουνι...............:136:

 

[Σπύρος Μπλάτσιος]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Κόγια, μας κρατάς στο σκοτάδι.

Λέγε ποιο κα(β)λώδιο έχει καλύτερες μικροδυναμικές του τίμπρου και ποιο καλύτερο Prat(s)...

 

[Costas Coyias]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Παιδιά χρειάζομαι χρόνο! Το θέμα έχει παρουσιάσει επιπλοκές...

Spoiler

 

[argi]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

και τι κανς τοσες μερες........μας εχει φαει η αγωνια........
ντροπης,
τωρα που λευτα θα υπαρξουν να μην ξερουμε που να τα επενδυσουμε ?:143:

 

[JOHN MARKOU]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Παιδιά χρειάζομαι χρόνο! Το θέμα έχει παρουσιάσει επιπλοκές...

Spoiler

Αμάν!!! τιν τούτου?

 

[vasilisnt]

θα σοβαρευτείτε και θα πειτε πως ήταν τα καλωδια ακουστικά-ηχητικά ή θα νευριασω πρωινιατικα????

:114::114::114::114:

 

[Costas Coyias]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Λοιπόν, η δοκιμή αφορά 25 καλώδια ηχείων σε ένα μεγάλο εύρος τιμής. Όπως αναφέρει το συνοπτικό σημείωμα, ως αστέρι της δοκιμής ανεδείχθη αναμφιβόλως το Kimber 8VS, εξαιρετικό απ’ όλες τις πλευρές και με κορυφαίο λόγο απόδοσης / τιμής. Μεγάλη επιτυχία είναι το Supra Quadrax για τον λεπτομερειακό και φυσικό ήχο του, ενώ από τα ακριβά καλώδια ξεχώρισε το Silent Wire LS8. Επίσης, ξεχώρισε το Audioprojekte Impulse, καθώς είναι αναλυτικό και ουδέτερο, ενώ το Audiovector Zero Compression Super εξήρθη για την απόλυτη διαύγειά του. Τέλος, το Siltech Anniversary 330 γοήτευσε για τον «κομψό και ραφινάτο» ήχο του.

Η επιχειρηματολογία του σχολιασμού κάθε καλωδίου κινείται ανάμεσα στα γνωστά χαϊεντίστικα κλισέ, ταχύτητα, ουδετερότητα, αρμονικό πλούτο, κόκκο, τέλος πάντων, όλη αυτή τη γνωστή φρασεολογία, ήτις απαντάται και εις τα καθ’ ημάς ρηβιού – άλλωστε, αυτή η ορολογία μας ήρθε απ’ έξω. Βεβαίως, δεν λείπει η γενική επισήμανση, ότι η τεχνολογία –τεχνολογία, τέλος πάντων- και ο τρόπος κατασκευής κάθε καλωδίου, το πλήθος των αγωγών, το διαμέτρημα, τα μονωτικά υλικά, η γεωμετρία του, όλα αυτά καθορίζουν τα χαρακτηριστικά του, την ανάλυση, την ταχύτητα, τη διαφάνεια και κατά συνέπειαν τη μουσικότηταααααααααα…

Εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός, πως ο δοκιμαστής δεν χαμπάριασε από τη γελοιωδώς υψηλή τιμή κάποιων από τα καλώδια της δοκιμής, καθώς δεν δίστασε να εξάρει και να χαρακτηρίζει ως κορυφαίο το 8VS, παρά την «ταπεινή» τιμή του, των 30€ το τρέχον μέτρο. Ειδικώς όσον αφορά την τιμή, το περιοδικό δεν προσήρμοσε όλες τις τιμές σε κάποιον κοινό παρονομαστή, αλλά δημοσιεύει την τιμή έτσι όπως αυτή δόθηκε από τον αντίστοιχο έμπορο / εισαγωγέα. Έτσι, βλέπει κανείς καλώδιο που τιμάται 1112€ για στάνταρ μήκος 3,4m – άρα για ένα κανάλι, 480€ για 2x3m, 475€ για 2,5 μέτρα (ένα κανάλι), κ.ο.κ. Επίσης, ο σχετικός πίνακας που δημοσιεύεται, περιλαμβάνει μόνο την εκτίμηση της δοκιμής ως προς την ηχητική ποιότητα και το λόγο απόδοσης τιμής, ενώ για να μάθει κανείς την τιμή πρέπει να ανατρέξει στο σχετικό εδάφιο της δοκιμής. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό, καθώς προκαλεί – σχεδόν εξαναγκάζει – τον αναγνώστη να «τρέξει» όλη τη δοκιμή, να διαβάσει, τέλος πάντων να ασχοληθεί, καθώς δεν παρέχεται τίποτε με μια ματιά στα γρήγορα, όπως συνήθιζε ας πούμε το καθ’ ημάς HiTech. Μου είχε πει κάποτε ο διευθυντής γνωστού περιοδικού του χώρου, πως ο έλληνας "δεν διαβάζει".

Σε άλλη σελίδα, άξιο μνείας είναι ένα πλαίσιο, όπου το περιοδικό κάνει στα γρήγορα τρεις ερωτήσεις σε κάποιον άνθρωπο του hi-fi, και στο τεύχος αυτό ηρωτήθη ο Όλε Μόλλερ, σχεδιαστής των Copland. Απλούστατες -και γι’ αυτό δύσκολες- οι ερωτήσεις:

1. Από πού προήλθε το πάθος σας για την υψηλή πιστότητα;
2. Ποιες είναι οι θεμελιώδεις αρχές σας;
3. Τι αντιπροσωπεύει για σας η κλασσική μουσική;

Έτσι, ο κ. Μόλλερ απήντησε πως δύο είναι τα μελήματα μεταξύ των οποίων ισορροπεί στη ζωή του, η επιστήμη και η μουσική. Είπε, επίσης, πως δεν τίθεται καν θέμα, πως το μουσικό σήμα είναι απλώς η κατανάλωση ισχύος από ένα φορτίο που διαρρέεται από ρεύμα κάποιας τάσης, αλλά η μουσική είναι κάτι πολύπλοκο, και γι’ αυτό πρέπει να ψάχνει κανείς την κατάλληλη λύση, που να σέβεται τη θεωρία, αλλ’ υπό το πρίσμα της μουσικής πραγματικότητας, κάτι που αποτελεί γόρδιο δεσμό για έναν σχεδιαστή hi-fi. Τέλος, ανέφερε πως έχει ιδιαίτερο πάθος με τη μουσική του Aaron Copland, και γι’ αυτό άλλωστε έδωσε το όνομα του συνθέτου στην εταιρεία του, ενώ η κλασσική μουσική παίζει θεμελιώδη όλο στη ζωή του, είναι κάτι που τον βοηθεί να ξανα-ανακαλύπτει τον εαυτό του.

Βεβαίως, το τεχνικό, το χαϊφιντελάδικο, αποτελεί μόνον ένα μικρό, συμπληρωματικό τμήμα της ύλης του Diapason, περί αυτού πρόκειται, καθώς πρόκειται κατά βάσιν για μουσικό περιοδικό, που εξειδικεύεται στο κλασσικό ρεπερτόριο. Έτσι, σε κάθε τεύχος φιλοξενείται σχολιασμός για δεκάδες δίσκους, ενώ δεν λείπουν και αφιερώματα, όπως σ’ αυτό εδώ, το τεύχος Μαΐου, όπου δημοσιεύεται ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στον Κλωντ Ντεμπυσύ – χώρια που το CD του συγκεκριμένου τεύχους ανήκει σ’ αυτόν. Εφέτος οι γάλλοι έχουν διπλή επέτειο, καθώς συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννηση του Ντεμπυσύ, καθώς επίσης και 170 χρόνια από τη γέννηση του Ζυλ Μασνέ (και 100 από τον θάνατό του). Επίσης, θα βρείτε το μηνιαίο πρόγραμμα της France Musique (κάτι σαν το δικό μας Τρίτο Πρόγραμμα στο πολύ πιο μεγάλο, οργανωμένο και σύγχρονο), καθώς και εκτενή αναφορά στον Ιούλιο Καίσαρα του Χαίντελ, με Αντρέας Σολ και Σεσίλια Μπαρτόλι στους κυρίους ρόλους, που μετεδόθη απ’ ευθείας από το Σάλτσμπουργκ, στις 27 Μαΐου. Και πολλά άλλα…

Επίσης, σ’ αυτό το τεύχος υπάρχει ένα αρθράκι για το καινούργιο «μωρό» της Bοsendorfer, αν διάβασα καλά, το πρώτο νέο μοντέλο του κραταιού κατασκευαστή μετά από σιωπή 10 ετών. Είναι το μικρότερο μοντέλο τους με "ουρά", κλάσης 155cm. Δεν ξέρω αν η Βοsendorfer επέλεξε να «κατέβει» στα 155 εκατοστά λόγω κρίσης, αλλά η τιμή του μόνο κρίση δεν θυμίζει – 58.000 ευρώ συνιστώμενη λιανική. Ίσως να αποτελεί επιλογή άνωθεν από το Χαμαμάτσου, καθώς η Βοsendorfer περιήλθε στον όμιλο Yamaha το 2007.

Κάτι ακόμα, σχετικά με τα «δικά μας»! Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά η διαφημιστική πεπατημένη στον κλάδο του hi-fi είναι απρόσωπη. Δηλαδή, ποτέ δεν θα δείτε σε μια τέτοια διαφήμιση κάποιο πρόσωπο, κάποιο συγκεκριμένο άνθρωπο να σας προτείνει κάτι επωνύμως. Οι μόνες περιπτώσεις που θυμάμαι, είναι ο δικός μας Θείος, που είχε όμως καρικατούρα - όχι φωτογραφία, στην προ τριακονταπενταετίας εποχή, καθώς και μια συνεργατική διαφήμιση που είχε κάνει εκείνη την εποχή η Rotel με τους Γ. Κεχαγιά και Βασίλη Μήλιο, καθώς επίσης και τον Γιώργο Ζωδιάτη (αν δεν απατώμαι). Ίσως ακόμη να έχει κάνει κάτι παρόμοιο και ο Allen “Benchmark” Bourdick, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Όλες οι άλλες καταχωρήσεις δεν περιλαμβάνουν παρά μια ή περισσότερες φωτό κάποιων προϊόντων, καθώς και κάποιες από τις μάρκες που δουλεύει το κατάστημα, κατά περίπτωσιν, έτσι «ξερά».

Όμως, αυτός εδώ είναι το κάτι άλλο. Ούτε μάρκες, ούτε μηχανές, ούτε τίποτα! Μόνο το όνομά του και μια κομποζέ φωτογραφία του. Χαμογελαστός και με σίγουρο βλέμμα, να προτείνει προς τον αναγνώστη το φανάρι του λέγοντας «είμαι πάντα εδώ, να φωτίζω την επιλογή σας». Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά χρειάζεται θάρρος και αυτοπεποίθηση για να διαφημισθεί κάποιος έτσι, να «εκθέσει» εαυτόν δημοσίως, ειδικά σε μια εποχή που βρίθει από αμόρφωτα χαϊεντολιγούρια που θέλουν να βλέπουν μάρκες, «Νέα προϊόντα high end εταιρειών», λάμπες λαμπυρισμένες με εξτρά φωτοσοπιά, μπλε led, κίτρινους ακροδέκτες και πενταψήφιες τιμές – χωρίς βεβαίως να υπονοώ πως οι πελάτες αυτής της κατηγορίας είναι όλοι τέτοιοι, αλίμονο. Ο λόγος για τον Alain Choukroun, έναν τύπο που πρέπει να είναι πραγματικά ξεχωριστός και με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ – αλλιώς δεν μπορώ να το εξηγήσω. Έχει και -πραγματικά καλαίσθητο- ηλεκτρονικό κατάστημα εδώ, καθώς το φυσικό του κατάστημα είναι στον αριθμό 113 της οδού Cambronne, στο κέντρο του Παρισιού, ενώ έχει και προσωπικό site, όπου δεν διστάζει να πει σε α’ πρόσωπο «είμαι περιπτωσάρα!» (κάντε κλικ στο Philosophie). Πολύ θα ήθελα να τον γνωρίσω κάποια στιγμή...

Αυτά...

(Το περιοδικό τιμάται 8,5€ στην Ελλάδα, τιμή όχι και τόσο αλμυρή, αν λάβει κανείς υπ' όψιν τον όγκο της ύλης, καθώς και το συνοδευτικό CD, που είναι έκδοση περιποιημένη, με εξώφυλλο καλής ποιότητας, όχι τσάτρα - πάτρα).

 

[ydimop]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Και να σκεφτείτε ότι ο Alain Choukroun κάνει τον ίδιο τύπο διαφήμισης εδώ και μια εικοσαετία τουλάχιστον. Αυτό που μου κάνει εντύπωση (ευχάριστη) είναι ότι στις φωτογραφίες διατηρείται σχεδόν αναλλοίωτος από τον χρόνο !!

 

[Costas Coyias]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Α, βέβαια! Δημοσιεύει μερικές στο site του, κάντε κλικ στο Historique. Τις παραθέτει στο κάτω μέρος. Πλάκα έχει εκεί που είναι παρασημοφορημένος! :114:

 

[costas EAR]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Κόγια, ασχολήθηκες καθόλου με τα τεχνικά χαρακτηριστικά αυτών των καλωδίων;

θέλω να πω πως θα κατέληγες στο ίδιο συμπέρασμα με αυτόν που τα άκουγε, αν μόνο μάθαινες την σύνθετη και ονομαστική τους αντίσταση;

πάντως, το κίμπερ, ως γνωστό, έχει κορυφαία χαρακτηριστικά... εννοείται πως μπορώ να το χαρακτηρίσω εξαιρετικό καλώδιο, κι ας μη το έχω δει ποτέ ούτε πως στο καλό είναι στην όψη!

 

[Costas Coyias]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

Γιατρέ, το είχα σκοπό να βάλω μέσα τη φράση "πού είναι ο υσωπεδοτεικοσ ο Ear, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η σύνθετη αντίσταση", αλλά... το ξέχασα. Παράλειψίς μου! :114:

 

[Deleted member 8307]

Re: Απάντηση: Πω πω πράμα!

... Ο λόγος για τον Alain Choukroun, έναν τύπο που πρέπει να είναι πραγματικά ξεχωριστός και με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ – αλλιώς δεν μπορώ να το εξηγήσω. Έχει και -πραγματικά καλαίσθητο- ηλεκτρονικό κατάστημα εδώ, καθώς το φυσικό του κατάστημα είναι στον αριθμό 113 της οδού Cambronne, στο κέντρο του Παρισιού, ενώ έχει και προσωπικό site, όπου δεν διστάζει να πει σε α’ πρόσωπο «είμαι περιπτωσάρα!» (κάντε κλικ στο Philosophie). Πολύ θα ήθελα να τον γνωρίσω κάποια στιγμή...

μεγάλο μούτρο -με την καλή έννοια- το μαγαζί είναι οικογενειακή επιχείρηση, με τον γιο του και την γυναίκα του, σου θυμίζει καρτούν το όλο περιβάλλον. οι διαφημίσεις καταπληκτικές. στο μαγαζί έχει λίγα μηχανήματα, ανάμεσά τους λαμπάτα και κόρνες -βλέπε άποψη χαι-φαι/εντ-, δεν δίνει δεκάρα για καλώδια και όλα τα σχετικά καλούδια ... μελομανής ...

 

[Bhutia]

Απάντηση: Πω πω πράμα!

...Κάτι ακόμα, σχετικά με τα «δικά μας»! Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά η διαφημιστική πεπατημένη στον κλάδο του hi-fi είναι απρόσωπη. Δηλαδή, ποτέ δεν θα δείτε σε μια τέτοια διαφήμιση κάποιο πρόσωπο, κάποιο συγκεκριμένο άνθρωπο να σας προτείνει κάτι επωνύμως. Οι μόνες περιπτώσεις που θυμάμαι, είναι ο δικός μας Θείος, που είχε όμως καρικατούρα - όχι φωτογραφία, στην προ τριακονταπενταετίας εποχή, καθώς και μια συνεργατική διαφήμιση που είχε κάνει εκείνη την εποχή η Rotel με τους Γ. Κεχαγιά και Βασίλη Μήλιο, καθώς επίσης και τον Γιώργο Ζωδιάτη (αν δεν απατώμαι). Ίσως ακόμη να έχει κάνει κάτι παρόμοιο και ο Allen “Benchmark” Bourdick, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Όλες οι άλλες καταχωρήσεις δεν περιλαμβάνουν παρά μια ή περισσότερες φωτό κάποιων προϊόντων, καθώς και κάποιες από τις μάρκες που δουλεύει το κατάστημα, κατά περίπτωσιν, έτσι «ξερά»...

Δύο βραχύβια παραδείγματα από εγχώριες διαφημιστικές καταχωρήσεις του προσφάτου παρελθόντος που έρχονται στο μυαλό είναι ο Ken Ishiwata (μετα αυτογράφου) και ο ΄΄δικός μας΄΄...πολλά βαρύς ΄΄εραστής της μουσικής΄΄.:137: