- Μηνύματα
- 40.417
- Reaction score
- 99.525
Το δικό μου συμπέρασμα μετά από 2 δεκαετίες ασχολίας είναι περισσότερο φιλοσοφικό. 
Ο "ψαγμένος" καφές με τα ιδιαίτερα αρώματα μοναδικότητας (μεγάλη κουβέντα...) θέλει λιγότερο ψήσιμο για να μην τα χάσει. Όσο λοιπόν πιο ωμός (και σκληρός) είναι, τόσο πιο απαιτητική γίνεται η εκχύλιση. Φτάνοντας σε ένα σημείο που πρέπει να σκαλίζουμε λεπτομέρειες που δεν αξίζει τον κόπο ΙΜΟ αν η πώρωση του barista δεν είναι πάνω από την καλή γεύση. Ό,τι δηλαδή γίνεται σε όλα τα χόμπι με πρώτο παράδειγμα το παρόν φόρουμ.
Υπάρχει ένα σημείο απόδοσης/ψαξίματος που όταν το περάσουμε σημαίνει ότι μας τραβάει περισσότερο η διαδικασία από το αποτέλεσμα. Το έχω ζήσει με όλες τις ασχολίες που αγάπησα. Είναι η περιοχή που ευδοκιμεί η niche market και το κόστος ασχολίας μαζί με τον απαιτούμενο χρόνο αυξάνονται δυσανάλογα.
Κάθισα και σκέφτηκα τη βαθμολογία που θα έβαζα σε όλες τις σούπερ ντούπερ εκχυλίσεις που έχω δοκιμάσει μέσα στα χρόνια, στο σπίτι και έξω, συγκριτικά με πιο απλούς specialty καφέδες που μου αρέσουν διαχρονικά. Προσωπικά, θα προτιμούσα τους δεύτερους... Και κατέταξα το κυνήγι του "διαφορετικού" στην κατηγορία του εθισμού χωρίς ουσιαστικό λόγο. Βέβαια είναι και ο χαρακτήρας μου πιο συντηρητικός στις απολαύσεις όλων των ειδών. Ξέρω τι θέλω και δεν μου αρέσουν τα πειράματα όταν 9 φορές στις 10 δεν με ικανοποιούν. Πιο σημαντική είναι για μένα η σταθερότητα στο ήδη βαθμολογημένο αποτέλεσμα.
Όταν έφτασα λοιπόν να έχω καθημερινές απορίες σαν του φίλου @Jack.v, κατάλαβα ότι ξεπέρασα τη γεύση και κόλλησα σε λεπτομέρειες που δεν είχαν καμία σχέση με την απόλαυση του καφέ όπως την είχα στο μυαλό μου: Να πάω σε ένα καλό cafe με ωραίο μεγάλο χώρο και αναπαυτικά καθίσματα (όχι την τρύπα με τους τρεις πάγκους στο πεζοδρόμιο) και να περάσω όμορφα την ώρα μου σε περιβάλλον του γούστου μου. Αυτή η απαίτηση με έχει οδηγήσει να προτιμώ τις 2-3 κλασικές παλιομοδίτικες καφετέριες που πάω πολλά χρόνια και σερβίρουν απλό blend π.χ. Taf, παρά τα trendy μαγαζιά με specialty καφέ που έχουν σιδερένιες καρέκλες, ξύλινα σκαμπό, τραπεζάκια που κουνιούνται και να βρίσκομαι ανάμεσα σε φασαίους που πίνουν καφέ μαζί με lotus babka και vegan sandwich.
Πλέον η εκχύλιση καφέ στο σπίτι γίνεται όλο και πιο σπάνια κι επειδή πίνω και decaf για τα θέματα με το στομάχι, αρκετές φορές φτιάχνω nespresso που οι διαφορές είναι πιο μικρές. Ο decaf είναι μάπα σε όλα τα επίπεδα άρα ο χρόνος παρασκευής είναι πολύ πιο σημαντικός παράγοντας. Κι όταν βγω έξω ένας ταπεινός specialty ακόμα και blend με ικανοποιεί. Έχοντας πάντα το προνόμιο να μπορώ να βγαίνω πρωί τις καθημερινές.
Ο "ψαγμένος" καφές με τα ιδιαίτερα αρώματα μοναδικότητας (μεγάλη κουβέντα...) θέλει λιγότερο ψήσιμο για να μην τα χάσει. Όσο λοιπόν πιο ωμός (και σκληρός) είναι, τόσο πιο απαιτητική γίνεται η εκχύλιση. Φτάνοντας σε ένα σημείο που πρέπει να σκαλίζουμε λεπτομέρειες που δεν αξίζει τον κόπο ΙΜΟ αν η πώρωση του barista δεν είναι πάνω από την καλή γεύση. Ό,τι δηλαδή γίνεται σε όλα τα χόμπι με πρώτο παράδειγμα το παρόν φόρουμ.
Υπάρχει ένα σημείο απόδοσης/ψαξίματος που όταν το περάσουμε σημαίνει ότι μας τραβάει περισσότερο η διαδικασία από το αποτέλεσμα. Το έχω ζήσει με όλες τις ασχολίες που αγάπησα. Είναι η περιοχή που ευδοκιμεί η niche market και το κόστος ασχολίας μαζί με τον απαιτούμενο χρόνο αυξάνονται δυσανάλογα.
Κάθισα και σκέφτηκα τη βαθμολογία που θα έβαζα σε όλες τις σούπερ ντούπερ εκχυλίσεις που έχω δοκιμάσει μέσα στα χρόνια, στο σπίτι και έξω, συγκριτικά με πιο απλούς specialty καφέδες που μου αρέσουν διαχρονικά. Προσωπικά, θα προτιμούσα τους δεύτερους... Και κατέταξα το κυνήγι του "διαφορετικού" στην κατηγορία του εθισμού χωρίς ουσιαστικό λόγο. Βέβαια είναι και ο χαρακτήρας μου πιο συντηρητικός στις απολαύσεις όλων των ειδών. Ξέρω τι θέλω και δεν μου αρέσουν τα πειράματα όταν 9 φορές στις 10 δεν με ικανοποιούν. Πιο σημαντική είναι για μένα η σταθερότητα στο ήδη βαθμολογημένο αποτέλεσμα.
Όταν έφτασα λοιπόν να έχω καθημερινές απορίες σαν του φίλου @Jack.v, κατάλαβα ότι ξεπέρασα τη γεύση και κόλλησα σε λεπτομέρειες που δεν είχαν καμία σχέση με την απόλαυση του καφέ όπως την είχα στο μυαλό μου: Να πάω σε ένα καλό cafe με ωραίο μεγάλο χώρο και αναπαυτικά καθίσματα (όχι την τρύπα με τους τρεις πάγκους στο πεζοδρόμιο) και να περάσω όμορφα την ώρα μου σε περιβάλλον του γούστου μου. Αυτή η απαίτηση με έχει οδηγήσει να προτιμώ τις 2-3 κλασικές παλιομοδίτικες καφετέριες που πάω πολλά χρόνια και σερβίρουν απλό blend π.χ. Taf, παρά τα trendy μαγαζιά με specialty καφέ που έχουν σιδερένιες καρέκλες, ξύλινα σκαμπό, τραπεζάκια που κουνιούνται και να βρίσκομαι ανάμεσα σε φασαίους που πίνουν καφέ μαζί με lotus babka και vegan sandwich.
Πλέον η εκχύλιση καφέ στο σπίτι γίνεται όλο και πιο σπάνια κι επειδή πίνω και decaf για τα θέματα με το στομάχι, αρκετές φορές φτιάχνω nespresso που οι διαφορές είναι πιο μικρές. Ο decaf είναι μάπα σε όλα τα επίπεδα άρα ο χρόνος παρασκευής είναι πολύ πιο σημαντικός παράγοντας. Κι όταν βγω έξω ένας ταπεινός specialty ακόμα και blend με ικανοποιεί. Έχοντας πάντα το προνόμιο να μπορώ να βγαίνω πρωί τις καθημερινές.
ενα απο τα δυσκολοτερα να απαντηθει ερωτηματα ειναι , του τι ειναι η βαρυτητα...
