- Μηνύματα
- 58
- Reaction score
- 0
Μια και έχει γίνει πολύ μεγάλη κουβέντα για τους dlp βιντεοπροβολείς για το πόσο κουραστικοί είναι, για το πόσο rainbow έχουνε ή δεν έχουνε δεν σας κρύβω ότι 6 χρόνια που ήμουνα κάτοχος του LCD sony 10 (με το απαίσιο μαύρο και τα «πλαστικά» παστέλ χρώματα) όταν έφτασε ή ώρα να τον αλλάξω προβληματίστηκα πάρα πολύ για το τι προβολέα έπρεπε να πάρω και πια τεχνολογία έπρεπε να διαλέξω.
Να πάρω DLP που πάντα μου άρεσε η εικόνα τους όποιον και αν έβλεπα από τον Χ1 πού είναι για επαγγελματική χρήση μέχρι και τον ΙΝ76 που είναι καθαρά κινηματογραφικός? Αν όμως μετά τον αρχικό εντυπωσιασμό αρχίζει να με κουράζει η εικόνα, μετά από κάποια ώρα να με πιάνουν πονοκέφαλοι, να βλέπω ουράνια τόξα (ελπίζω όχι με αγγέλους) τι να κάνω θα ξεκινήσω και εγώ να τους καταριέμαι μαζί με τους άλλους? Να ψάχνω να τον πουλήσω χωρίς καλά-καλά να μην τον ξέρω?
Μετά υπάρχει και ο εύκολος δρόμος της «σιγουριάς» των LCD που απ’ ότι λένε είναι ξεκούραστοι, (εγώ τουλάχιστον με τον sony πάνω από μια ταινία μπορώ να πω ότι ήταν πολύ κουραστικός και είχα και έντονους πονοκεφάλους όταν το παράκανα παρόλο που είχε πολύ χαμηλή φωτεινότητα) δεν υπάρχει «ουράνιο τόξο» και άλλα «κακά και δεινά» των DLP. Από αυτούς λοιπόν τους καινούριους είδα τον Hitachi 200 που μου άφησε τις χειρότερες εντυπώσεις από το κάκιστο μαύρο, το πέπλο αλλά και την θαμπάδα που απ’ ότι μου είπε ο πωλητής μάλλον πρέπει να έτυχε το συγκεκριμένο κομμάτι, καθώς και τον sony 60 που μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε αλλά όχι σε βαθμό που να με κάνει να τον προτιμήσω από έναν DLP όπως τον infocus IN76. Εκεί λοιπόν που τον είχα ζαχαρώσει και είχα αρχίσει να κάνω «πονηρές» σκέψεις για την απόκτηση του (πώς να πω στην γυναίκα μου και πώς να δικαιολογήσω στον εαυτό μου ότι ο sony vpl-10ht που είχα δώσει μια περιουσία για να τον αποκτήσω 2.100.000 δρχ. και είχα στερηθεί πολλά πράγματα επειδή κάηκε η λάμπα του αξίας 800 περίπου ευρώ έπρεπε να παροπλιστεί, για να μην πω πεταχτεί αφού θα είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να τον πουλήσω σήμερα έστω και 200 ευρώ χωρίς την λάμπα). Αποφάσισα ότι καλός και άψογος ο in76 αλλά και τα 2.000 ευρώ που χρειάζεται για την απόκτηση του είναι και αυτά καλά, αφού τα 1500 από αυτά θα χαθούνε όταν σε 2 χρόνια που θα κοστίζει 1000 ευρώ καινούριος, μεταχειρισμένος πάνω από 500 με 600 ευρώ αποκλείεται να πιάσει. Πρόσφατο παράδειγμα ενός ατόμου που πουλάει τον infocus 4805 700 euro με 440 αν θυμάμαι καλά ώρες στην λάμπα όταν καινούριος στο pixmania έχει κάτω από 700 ευρώ. Πόσο να των δώσω μου είπε όταν τον είχα αγοράσει πριν 2 χρόνια από κάποιο μεγάλο και επώνυμο μαγαζί (που έκλεισε πρόσφατα) 1800 ευρώ?
Σιγά-σιγά λοιπόν άρχισα να το ξεχνάω τον ΙΝ76 και είχα αρχίσει να σκέφτομαι κάποια πιο λογική λύση το πολύ μέχρι τα 1200 ευρώ ενώ φυσικά ούτε λόγος για DLP αφού το «κοτόσυρμα» που είχε ο benq 100 και ο IN72 (ενώ μου άρεσε η εικόνα τους) δεν μπορούσα να το αντέξω μια και είχα συνηθίσει την συμπαγή εικόνα του sony 10.
Ο optoma HD 70 ήρθε σαν «μάνα εξ ουρανού» αφού τα 1200 που ζητούσε ήταν στα όρια που είχα θέσει. Πολύ καλή ζωντανή εικόνα, με καταπληκτικά χρώματα και το μαύρο που μου έλειπε τόσο καιρό χωρίς πέπλο και άλλες ιστορίες, με μοναδικό ψεγάδι τον θόρυβο στην εικόνα όπου εξαρτάται πάντα από τις εγγραφές των dvd για το πόσο ορατός ή αόρατος θα είναι καθώς επίσης και την καθαρότητα που σου δίνει την αίσθηση ότι με μισό κλίκ ακόμα θα πάρεις το αποτέλεσμα που θέλεις. Αυτό με έχει βάλει στην πρίζα για να αλλάξω το περσινό dvd player sony 52 και να πάρω ένα με ΗDMI. Τελειώνοντας θέλω να πω κάτι που το θεωρώ πολύ βασικό μιας που δεν το πίστευα ούτε και εγώ. Μετά από 3,5 ταινίες που είδα χθες το βράδυ (στην 4η δεν κρατήθηκα και κοιμήθηκα στην μέση στον καναπέ) όχι μόνο δεν είχα πονοκέφαλο αλλά ούτε καν τα μάτια μου με ενοχλήσανε. Μήπως τελικά έχουμε αγχωθεί χωρίς λόγο για τους DLP για το πόσο κακοί είναι? Μήπως ο κακός ο «λύκος» είναι τελικά ένα άκατο «αρνάκι»? μήπως όταν βλέπουμε από DLP ψάχνουμε για ψεγάδια και χάνουμε την ουσία?
Να πάρω DLP που πάντα μου άρεσε η εικόνα τους όποιον και αν έβλεπα από τον Χ1 πού είναι για επαγγελματική χρήση μέχρι και τον ΙΝ76 που είναι καθαρά κινηματογραφικός? Αν όμως μετά τον αρχικό εντυπωσιασμό αρχίζει να με κουράζει η εικόνα, μετά από κάποια ώρα να με πιάνουν πονοκέφαλοι, να βλέπω ουράνια τόξα (ελπίζω όχι με αγγέλους) τι να κάνω θα ξεκινήσω και εγώ να τους καταριέμαι μαζί με τους άλλους? Να ψάχνω να τον πουλήσω χωρίς καλά-καλά να μην τον ξέρω?
Μετά υπάρχει και ο εύκολος δρόμος της «σιγουριάς» των LCD που απ’ ότι λένε είναι ξεκούραστοι, (εγώ τουλάχιστον με τον sony πάνω από μια ταινία μπορώ να πω ότι ήταν πολύ κουραστικός και είχα και έντονους πονοκεφάλους όταν το παράκανα παρόλο που είχε πολύ χαμηλή φωτεινότητα) δεν υπάρχει «ουράνιο τόξο» και άλλα «κακά και δεινά» των DLP. Από αυτούς λοιπόν τους καινούριους είδα τον Hitachi 200 που μου άφησε τις χειρότερες εντυπώσεις από το κάκιστο μαύρο, το πέπλο αλλά και την θαμπάδα που απ’ ότι μου είπε ο πωλητής μάλλον πρέπει να έτυχε το συγκεκριμένο κομμάτι, καθώς και τον sony 60 που μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε αλλά όχι σε βαθμό που να με κάνει να τον προτιμήσω από έναν DLP όπως τον infocus IN76. Εκεί λοιπόν που τον είχα ζαχαρώσει και είχα αρχίσει να κάνω «πονηρές» σκέψεις για την απόκτηση του (πώς να πω στην γυναίκα μου και πώς να δικαιολογήσω στον εαυτό μου ότι ο sony vpl-10ht που είχα δώσει μια περιουσία για να τον αποκτήσω 2.100.000 δρχ. και είχα στερηθεί πολλά πράγματα επειδή κάηκε η λάμπα του αξίας 800 περίπου ευρώ έπρεπε να παροπλιστεί, για να μην πω πεταχτεί αφού θα είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να τον πουλήσω σήμερα έστω και 200 ευρώ χωρίς την λάμπα). Αποφάσισα ότι καλός και άψογος ο in76 αλλά και τα 2.000 ευρώ που χρειάζεται για την απόκτηση του είναι και αυτά καλά, αφού τα 1500 από αυτά θα χαθούνε όταν σε 2 χρόνια που θα κοστίζει 1000 ευρώ καινούριος, μεταχειρισμένος πάνω από 500 με 600 ευρώ αποκλείεται να πιάσει. Πρόσφατο παράδειγμα ενός ατόμου που πουλάει τον infocus 4805 700 euro με 440 αν θυμάμαι καλά ώρες στην λάμπα όταν καινούριος στο pixmania έχει κάτω από 700 ευρώ. Πόσο να των δώσω μου είπε όταν τον είχα αγοράσει πριν 2 χρόνια από κάποιο μεγάλο και επώνυμο μαγαζί (που έκλεισε πρόσφατα) 1800 ευρώ?
Σιγά-σιγά λοιπόν άρχισα να το ξεχνάω τον ΙΝ76 και είχα αρχίσει να σκέφτομαι κάποια πιο λογική λύση το πολύ μέχρι τα 1200 ευρώ ενώ φυσικά ούτε λόγος για DLP αφού το «κοτόσυρμα» που είχε ο benq 100 και ο IN72 (ενώ μου άρεσε η εικόνα τους) δεν μπορούσα να το αντέξω μια και είχα συνηθίσει την συμπαγή εικόνα του sony 10.
Ο optoma HD 70 ήρθε σαν «μάνα εξ ουρανού» αφού τα 1200 που ζητούσε ήταν στα όρια που είχα θέσει. Πολύ καλή ζωντανή εικόνα, με καταπληκτικά χρώματα και το μαύρο που μου έλειπε τόσο καιρό χωρίς πέπλο και άλλες ιστορίες, με μοναδικό ψεγάδι τον θόρυβο στην εικόνα όπου εξαρτάται πάντα από τις εγγραφές των dvd για το πόσο ορατός ή αόρατος θα είναι καθώς επίσης και την καθαρότητα που σου δίνει την αίσθηση ότι με μισό κλίκ ακόμα θα πάρεις το αποτέλεσμα που θέλεις. Αυτό με έχει βάλει στην πρίζα για να αλλάξω το περσινό dvd player sony 52 και να πάρω ένα με ΗDMI. Τελειώνοντας θέλω να πω κάτι που το θεωρώ πολύ βασικό μιας που δεν το πίστευα ούτε και εγώ. Μετά από 3,5 ταινίες που είδα χθες το βράδυ (στην 4η δεν κρατήθηκα και κοιμήθηκα στην μέση στον καναπέ) όχι μόνο δεν είχα πονοκέφαλο αλλά ούτε καν τα μάτια μου με ενοχλήσανε. Μήπως τελικά έχουμε αγχωθεί χωρίς λόγο για τους DLP για το πόσο κακοί είναι? Μήπως ο κακός ο «λύκος» είναι τελικά ένα άκατο «αρνάκι»? μήπως όταν βλέπουμε από DLP ψάχνουμε για ψεγάδια και χάνουμε την ουσία?

