6 χρόνια πέρασαν από τότε που ο φίλος έγραψε για τον Πειραιά.
Εάν σήμερα το σωτήριο έτος 2013 έγραφε για αυτόν η αναφορά του θα γινοταν σε διαφορετικό ύφος. Εχουν αλλάξει πολλά στον Πειραιά και στο κέντρο αλλά και στις συνοικίες.
Το κέντρο έχει ερημώσει σχεδόν από τα εμπορικά καταστήματα. Οι εμπορικοί δρόμοι (Κολοκοτρώνη, Τσαμαδού, Σωτήρος, Γούναρη, Μπουμπουλίνας, Η.Πολυτεχνείου, Λαμπράκη) μετράνε τα λουκέτα και κάθε μέρα δεν ξέρεις εάν το κατάστημα που είδες προχτές θα υπάρχει σήμερα για να αγοράσεις το ρούχο που σου άρεσε. Το γιουσουρούμ κάθε Κυριακή είναι μόνο γεμάτο, όπως είναι γεμάτα όλα τα παζάρια όταν υπάρχει κρίση.
Καφετέριες, εστιατόρια και κλαμπάκια μετρημένα στο χέρι και σε αυτά οι πελάτες είναι είδος προς εξαφάνιση. Πριν μερικά χρόνια έπρεπε να κλείσεις τραπέζι για Σαββατόβραδο από την Πέμπτη για Πειραϊκή ή Τουρκολίμανο, ή στην καλύτερη περίπτωση να περιμένεις 1 ώρα στο όρθιο μέχρι να αδειάσει τραπέζι εάν είχες την φαεινή ιδέα να πας στην τύχη και ότι κάτσει.
Στις συνοικίες τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Βλέπετε στην Δραπετσώνα, Κερατσίνι, Πέραμα, Αγ.Μηνά, Αμφιάλη ζουν άνθρωποι του μόχθου. Μεροκάματο οι περισσότεροι.
Η ανεργία χτύπησε πρώτα την πόρτα τους και μετά χτύπησε τις υπόλοιπες. Μαζί με την ανεργία χτυπήθηκαν και όλες οι συνοικιακές αγορές από τα ψιλικά έως τα μικρομάγαζα με τα ρούχα και τα καταστήματα τροφίμων. Η καρδιά της τσέπης του Πειραιώτη χτυπά στο Lidl σήμερα και σε όλα τα πολυκαταστήματα ξένων συμφερόντων που μπορούν και πουλούν φτηνά. Για τα εστιατόρια, καφέ κτλ δεν συζητάμε.... καμιά φορά νομίζω ότι τα ουζερί στην Χαραυγή και τα σουβλάκια στην Δράτσα είναι τουριστική ατραξιόν του Σαββατόβραδου (και αυτά όχι σαν παλιά) από κόσμο εκτός Πειραιά που θέλει να δει πως και τι τρώνε οι ιθαγενείς.
Ο οργασμός της νεοδόμησης ήταν το τελειωτικό χτύπημα για τις συνοικίες. Οι μονοκατοικίες έπεσαν και έγιναν οροφοδιαμερίσματα και τα οροφοδιαμερίσματα έγιναν ανοίκιαστα διαμερίσματα, ή υποθηκευμένα διαμερίσματα, ή δάνεια και χρέη. Εκτός του ότι χάλασε η συνοικιακή εικόνα της γειτονιάς χάλασε και ο κόσμος. Νέοι κάτοικοι, ξένοι κάτοικοι, νέες κουλτούρες, νέοι μαθητές στα σχολεία, νέες θρησκείες και έθιμα γύρω γύρω από τα φτηνά ενοίκια των συνοικιακών περιοχών
Κανείς όμως βέρος Πειραιώτης δεν έχει αλλάξει χαρακτήρα επείδη άλλαξε η ζωή του. Ξέρει και ζει με τα λίγα γιατί ποτέ δεν είχε πολλά και ξέρει να εκτιμά και να περνά καλά με παρέες και ανθρώπινη επαφή.
Εξάλου ποτέ δεν ήταν δήθεν σαν χαρακτήρας αλλά ήταν και θα μείνει αυθεντικός
o περαιας μας αντεξε τις βομβες των φασισταραδων γερμανων , θα αντεξει και αυτο,
το 42 τα ναζιστοιδη οταν το λιμανι ειχε γεμιζει μαζουτ ,(απο χτυπημενο παπορι) πετουσαν τις φρατζολες στην θαλασσα και γελουσαν που επεφτε ο κοσμος να τις πιασει, δεν πειραζει ευχομαι απο καρδιας την επομενη φορα ολη η γερμανια να γινει
φουκοσιμοναγκασακι και βαλε......η κ*λοφαρα που εχασε 2 παγκοσμιους πολεμους ελπιζω στον τριτο να σβησει απο τον χαρτι......
ο πειραιας παντα ειχε μαγκια στο αιμα του , παλι θα ξαναγινει αυτο που ηταν...........ζω γιαυτο , ζω για αυτον.
εκει γυρω στο 1950 , εκει υπηρχε μια ξυλινη σανιδα για να περνας το ποταμι........εχω φωτο.........και πιο κατω μια οδος πριν εγκαινιαστει , (απο την χουντα) αλλαξαμε πολιτευμα, και η 21 απριλιου εγινε αμφιθεας.....και στον περαια μας γιναν πολλα εγκληματα, ενα απο αυτα ειναι το ρειξιμο του ρολογιου........