Πρέπει τα βίντεο όπου καταλαμβάνονται κάποιοι εν τω πραττεσθαι (τουλάχιστον για σοβαρότερα εγκλήματα όπως λχ η κλοπή) να υποβάλλονται στην αστυνομία και να αναρτώνται σε ειδικό ιστότοπο, όπου να παραμένουν εσαεί, και να κατεβαίνουν μόνο κατόπιν έκτισης ποινής και εξτρα κοινωνικής εργασίας.
Πρέπει ως ποινή για τους θρασείς να αξιοποιείται και η αιώνια διαπόμπευση που προσφέρει το διαδίκτυο.
Α, πα, πα, έχουν δικαίωμα στη λήθη.
Η οδηγία πάντως για τις κάμερες επιτήρησης είναι ότι δεν πρέπει να κάνουν ζουμ και δεν πρέπει να ηχογραφούν παράλληλα. Ο διάλογος είναι λοιπόν καταγεγραμμένος παράνομα;
Όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν με νόμο αρκεί να δικαιολογείται το δημόσιο συμφέρον, όπου εδώ φυσικά μπορεί να ενταχθεί στην προσέγγιση μιας ολιστικής αναμόρφωσης της αντεγκληματικής πολιτικής. Πόθεν προκύπτει ότι ο κλέπτης, ο οποίος εξ ορισμού δρα κρυφίως, δικαιούται τέτοιου είδους προστασίας των δικαιωμάτων του όταν παρανομεί; Και δεν μπορούμε να μιλάμε για τεκμήριο αθωότητας κλπ όταν έχουμε απλώς την ανάρτηση της απεικόνισης μιας δράσης που καταλαμβάνεται επ' αυτοφώρω, δίχως καμία περαιτέρω κρίση, δικανική ή άλλη. Κάπου πρέπει να μπει τέλος σε αυτή την αριστερίζουσα διαστρέβλωση της λογικής. Όλη αυτή η ξινίλα και στειρότητα και κούνημα του δακτύλου που έχει κατσικωθεί και δεν φεύγει. Μέχρι πού δηλαδή μπορούν να φτάνουν τα ατομικά δικαιώματα; Όλα τα πράγματα έχουν και ένα όριο -εκτός από το αγγούρι και το λουκάνικο, αυτά έχουν δύο.