- Μηνύματα
- 10.188
- Reaction score
- 62
Χαράς ευαγγέλια για τους κατόχους Wii και τους λάτρεις των κλασσικών adventures (σαν κι εμένα!!)
Αντιγράφω λοιπόν απο το Gameover.gr. Διαβάστε και θα καταλάβετε!!!
Μυστήρια, δολοφονίες και υπέροχη ατμόσφαιρα στη μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος στο Wii
Το να επαναλάβουμε ότι το Wii εξελίσσεται στο «PlayStation 2» αυτής της γενιάς ίσως καταντήσει κουραστικό. Με μια ολοένα αυξανόμενη βάση χρηστών, δεκάδες τίτλους να κυκλοφορούν σε μηνιαία βάση και αρκετές αποκλειστικότητες να το επισκέπτονται, το σύστημα της Nintendo ηγείται της «νέας γενιάς» και μέρα με την ημέρα προσφέρει σε όσους το έχουν προτιμήσει νέες και ξεχωριστές προτάσεις. Και έτσι φτάνουμε στο παιχνίδι που θα εξετάσουμε εδώ, ένα παιχνίδι που κυκλοφορεί εδώ και καιρό σε υπολογιστές και που αναμένεται να βρίσκεται στις προθήκες των καταστημάτων για το Wii εντός λίγων ημερών. Το And Then There Were None είναι ένα κλασικό point and click adventure, όπως εκείνα τα παλιά παιχνίδια του genre που διέπρεψαν στη δεκαετία του 1990.
Αν και η παραπάνω πρόταση αρκεί για να προσφέρει ρίγη χαράς στους λάτρεις του είδους, το γεγονός πως το εν λόγω παιχνίδι βασίζεται στο ομώνυμο έργο της συγγραφέως Agatha Christie αυξάνει ακόμα περισσότερο την αξία του. Εν ολίγοις, το παιχνίδι της Adventure Company καταπιάνεται με το μυστήριο που περιγράφεται στο πλέον επιτυχημένο βιβλίο της Βρετανίδας συγγραφέως, αν και η αλήθεια είναι ότι η Awe Games που το ανέπτυξε προσέθεσε εντός του πολλά έξτρα στοιχεία -μιλώντας πάντα για το σενάριό του- τα οποία το καθιστούν ως μια ακόμα πιο συναρπαστική “interactive” εμπειρία.
Για όσους δεν είχαν την τύχη να διαβάσουν το βιβλίο, αξίζει να αναφέρουμε ότι πρόκειται για ένα από εκείνα τα «ποιος το έκανε τελικά;» τύπου μυθιστορήματα που έκαναν διάσημη την Agatha Christie. Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα μοναχικό νησί λίγο έξω από το Devon της Αγγλίας, στο οποίο καταφθάνουν δέκα άνθρωποι καλεσμένοι ενός εκκεντρικού αριστοκράτη ονόματι U. N. Owen. Με την άφιξή τους εκεί, οι καλεσμένοι ακούν -μέσα από ένα δίσκο βινυλίου- τον οικοδεσπότη τους να τους λέει ότι θα τιμωρηθούν για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει και ότι ένας προς έναν θα χάνει τη ζωή του. Και κάπου εδώ ξεκινά η περιπέτεια, καθώς εμείς θα κληθούμε να ανακαλύπτουμε στοιχεία και μυστικά που θα μας οδηγήσουν προς τη διαλεύκανση των φόνων και, φυσικά, προς την ανακάλυψη του ανθρώπου που διέπραξε τα εγκλήματα.
Το ευχάριστο στην περίπτωση του παιχνιδιού εντοπίζεται σε μια σημαντική παράμετρο, η οποία φροντίζει ώστε, ακόμα και αν έχουμε διαβάσει το βιβλίο ξανά και ξανά και γνωρίζουμε το τέλος, να μην ξέρουμε από την αρχή το πώς θα ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Αυτή η παράμετρος έρχεται υπό τη μορφή του κεντρικού πρωταγωνιστή της ιστορίας, του χαρακτήρα που θα ελέγχουμε καθ΄ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας και που δεν υπάρχει στο βιβλίο της Christie. Αυτός ο άνθρωπος-κλειδί είναι ο Patrick Narracott, ένας απλός πολίτης που εργάζεται ως «καπετάνιος» στη βάρκα που μεταφέρει τους επιβάτες από το λιμάνι του Devon στο απομακρυσμένο νησί του Owen.
Για κακή του τύχη –και λόγω μιας μανιασμένης καταιγίδας- ο Narracott αποκλείεται στο νησί τη στιγμή που μεταφέρει τα… υποψήφια θύματα και αναγκάζεται έτσι να περάσει τη νύχτα εκεί. Μέσα από τα μάτια αυτού του χαρακτήρα λοιπόν, θα βιώσουμε τα τεκταινόμενα και θα προσπαθήσουμε να δώσουμε λύση στο μυστήριο. Τώρα πρέπει να δούμε που πετυχαίνει το στόχο του το παιχνίδι της Awe Games και που όχι. Όπως προείπαμε, το γεγονός ότι υπάρχει ένας χαρακτήρας εκτός βιβλίου βοηθά στη δημιουργία νέων συνθηκών και διάλογων, οι οποίοι δεν είναι απευθείας αντιγραμμένοι από το βιβλίο. Εξίσου σημαντικό είναι και το γεγονός πως η Awe υποστηρίζει ότι υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές ολοκληρώσεις της ιστορίας, με την μια εξ αυτών να είναι η «πραγματική», δηλαδή αυτή του βιβλίου, και οι τρεις υπόλοιπες να είναι νέες και να βασίζονται στις επιλογές που θα κάνει ο παίκτης κατά τη διάρκεια της περιπέτειας.
Βέβαια, όσον αφορά αυτό το τμήμα του ATTWN διαπιστώσαμε ότι κατά το 80% της διάρκειάς του δεν προσφέρει αυτές τις περιβόητες επιλογές, οι οποίες θα αλλάξουν τη ροή της ιστορίας. Ατυχώς, αυτές προσφέρονται κυρίως προς το τέλος, πράγμα που σημαίνει ότι αν αποφασίσετε να δοκιμάσετε τις δυνάμεις σας στην επίλυση γρίφων ξανά και ξανά, θα πρέπει να υπομείνετε αρκετές ώρες επανάληψης μέχρι να φτάσετε στα κομβικά σημεία, σε εκείνα τα πολλαπλά μονοπάτια που θα προσφέρουν μια διαφοροποίηση στο σενάριο και που, εν τέλει, θα αλλάξουν την έκβαση της ιστορίας.
Αλλά το ATTWN διαπρέπει και σε έναν ακόμα τομέα: σε εκείνον της ατμόσφαιρας. Η Awe κατόρθωσε -παρά τα μέτρια γραφικά, που θα δούμε σε λίγο- να δημιουργήσει ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, τόσο σκοτεινό και «επικίνδυνο», που εκτιμούμε ότι αποτελεί φόρο τιμής στο βιβλίο της Agatha Christie. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της περιπέτειας εκτυλίσσεται σε εσωτερικούς χώρους, υπάρχουν και αρκετοί εξωτερικοί (λιμάνια, κήποι, περίβολος της έπαυλης όπου εξελίσσεται η ιστορία), οι οποίοι είναι σκοτεινοί και, ενίοτε, βροχεροί. Το κακό είναι πως όταν βρέχει, ο Narracott πρέπει να επιστρέψει στην ασφάλεια του κτιρίου και να περιμένει εκεί μέχρι να αλλάξουν τα δεδομένα και να μπορέσει ξανά να συνεχίσει την έρευνά του. Σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι της Awe διαπρέπει σε αυτόν τον τομέα και καταφέρνει να παρασύρει τον παίκτη σε έναν κόσμο βγαλμένο μέσα από το βιβλίο.
Όσον αφορά στο gameplay αυτό καθ΄ αυτό, ιδιαίτερες εκπλήξεις δεν συναντήσαμε. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι γρίφοι του παιχνιδιού έχουν παραμείνει ίδιοι με αυτούς της έκδοσης PC και -ευτυχώς θα λέγαμε- δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολοι. Ο έλεγχος του Narracott στο χώρο, η συλλογή αντικειμένων και ο συνδυασμός αυτών γίνεται με χρήση του Wii Remote σαν αυτό να είναι ένα ποντίκι PC, ωστόσο, υπάρχουν στιγμές -όπως όταν σκάβουμε το χώμα για ένα στοιχείο ή όταν περιστρέφουμε το διακόπτη ενός θησαυροφυλακίου- στις οποίες καλούμαστε να κινήσουμε το Wii Remote εκτελώντας μια πιο «πραγματική» και ρεαλιστική κίνηση.
Σε γενικές γραμμές, το χειριστήριο του Wii προσφέρει μια εντυπωσιακή αμεσότητα σε ορισμένα τμήματα του παιχνιδιού, η οποία θα τολμούσαμε να πούμε ότι ξεπερνά ακόμα και αυτήν του ποντικιού. Ωστόσο, το ATTWN, παρά τα επιμέρους εντυπωσιακά στοιχεία του, αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα λόγω των ιδιαιτέρως τετριμμένων γραφικών του. Στην προκειμένη δεν θα στρέψουμε τα «βέλη» μας προς το Wii, αλλά στην οκνηρία της Awe Games. Τα προσχεδιασμένα περιβάλλοντα είναι όντως καλοσχεδιασμένα και συνεισφέρουν τα μέγιστα στη δημιουργία της υπέροχης ατμόσφαιρας που προαναφέρθηκε, όμως, τα μοντέλα των χαρακτήρων μοιάζουν να ξεπήδησαν από παιχνίδι άλλης εποχής.
Η προχειρότητα στο σχεδιασμό αυτών των μοντέλων διαφαίνεται ακόμα και από τις CGI σκηνές που παρεμβάλλονται, αλλά η κατάσταση παίρνει την κατιούσα στις in-game σκηνές. Χαμηλό polygon count, ανυπαρξία physics και καθόλου ρεαλιστικό animation είναι τα σημεία που το ATTWN «πονά» και που χάνει αρκετούς βαθμούς από το σύνολό του. Το Wii σαφώς και μπορεί να προσφέρει περισσότερα και αυτά τα περισσότερα περιμένουμε να δούμε από όλους τους publishers.
Αλλά σε τελική ανάλυση, παίζοντας ένα τόσο ατμοσφαιρικό τίτλο σαν το And Then There Were None τα γραφικά ίσως και να μην είναι τόσο σημαντικά. Στα παιχνίδια αυτού του είδους τον πρώτο λόγο έχει η ατμόσφαιρα, το καλογραμμένο σενάριο, οι έξυπνοι γρίφοι και η ανάγκη που δημιουργούν στον παίκτη να προχωρήσει παρακάτω και να λύσει το μυστήριο των δολοφονιών. Εκεί το παιχνίδι της Awe τα καταφέρνει καλά και έρχεται για να προσφέρει σους κατόχους Wii μια μοναδική πρόταση που θα τους χαρίσει ευχάριστες ώρες τις βροχερές και κρύες νύχτες του χειμώνα.
Γιώργος Καλλίφας
Αντιγράφω λοιπόν απο το Gameover.gr. Διαβάστε και θα καταλάβετε!!!
Μυστήρια, δολοφονίες και υπέροχη ατμόσφαιρα στη μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος στο Wii
Το να επαναλάβουμε ότι το Wii εξελίσσεται στο «PlayStation 2» αυτής της γενιάς ίσως καταντήσει κουραστικό. Με μια ολοένα αυξανόμενη βάση χρηστών, δεκάδες τίτλους να κυκλοφορούν σε μηνιαία βάση και αρκετές αποκλειστικότητες να το επισκέπτονται, το σύστημα της Nintendo ηγείται της «νέας γενιάς» και μέρα με την ημέρα προσφέρει σε όσους το έχουν προτιμήσει νέες και ξεχωριστές προτάσεις. Και έτσι φτάνουμε στο παιχνίδι που θα εξετάσουμε εδώ, ένα παιχνίδι που κυκλοφορεί εδώ και καιρό σε υπολογιστές και που αναμένεται να βρίσκεται στις προθήκες των καταστημάτων για το Wii εντός λίγων ημερών. Το And Then There Were None είναι ένα κλασικό point and click adventure, όπως εκείνα τα παλιά παιχνίδια του genre που διέπρεψαν στη δεκαετία του 1990.Αν και η παραπάνω πρόταση αρκεί για να προσφέρει ρίγη χαράς στους λάτρεις του είδους, το γεγονός πως το εν λόγω παιχνίδι βασίζεται στο ομώνυμο έργο της συγγραφέως Agatha Christie αυξάνει ακόμα περισσότερο την αξία του. Εν ολίγοις, το παιχνίδι της Adventure Company καταπιάνεται με το μυστήριο που περιγράφεται στο πλέον επιτυχημένο βιβλίο της Βρετανίδας συγγραφέως, αν και η αλήθεια είναι ότι η Awe Games που το ανέπτυξε προσέθεσε εντός του πολλά έξτρα στοιχεία -μιλώντας πάντα για το σενάριό του- τα οποία το καθιστούν ως μια ακόμα πιο συναρπαστική “interactive” εμπειρία.
Για όσους δεν είχαν την τύχη να διαβάσουν το βιβλίο, αξίζει να αναφέρουμε ότι πρόκειται για ένα από εκείνα τα «ποιος το έκανε τελικά;» τύπου μυθιστορήματα που έκαναν διάσημη την Agatha Christie. Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα μοναχικό νησί λίγο έξω από το Devon της Αγγλίας, στο οποίο καταφθάνουν δέκα άνθρωποι καλεσμένοι ενός εκκεντρικού αριστοκράτη ονόματι U. N. Owen. Με την άφιξή τους εκεί, οι καλεσμένοι ακούν -μέσα από ένα δίσκο βινυλίου- τον οικοδεσπότη τους να τους λέει ότι θα τιμωρηθούν για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει και ότι ένας προς έναν θα χάνει τη ζωή του. Και κάπου εδώ ξεκινά η περιπέτεια, καθώς εμείς θα κληθούμε να ανακαλύπτουμε στοιχεία και μυστικά που θα μας οδηγήσουν προς τη διαλεύκανση των φόνων και, φυσικά, προς την ανακάλυψη του ανθρώπου που διέπραξε τα εγκλήματα.Το ευχάριστο στην περίπτωση του παιχνιδιού εντοπίζεται σε μια σημαντική παράμετρο, η οποία φροντίζει ώστε, ακόμα και αν έχουμε διαβάσει το βιβλίο ξανά και ξανά και γνωρίζουμε το τέλος, να μην ξέρουμε από την αρχή το πώς θα ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Αυτή η παράμετρος έρχεται υπό τη μορφή του κεντρικού πρωταγωνιστή της ιστορίας, του χαρακτήρα που θα ελέγχουμε καθ΄ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας και που δεν υπάρχει στο βιβλίο της Christie. Αυτός ο άνθρωπος-κλειδί είναι ο Patrick Narracott, ένας απλός πολίτης που εργάζεται ως «καπετάνιος» στη βάρκα που μεταφέρει τους επιβάτες από το λιμάνι του Devon στο απομακρυσμένο νησί του Owen.
Για κακή του τύχη –και λόγω μιας μανιασμένης καταιγίδας- ο Narracott αποκλείεται στο νησί τη στιγμή που μεταφέρει τα… υποψήφια θύματα και αναγκάζεται έτσι να περάσει τη νύχτα εκεί. Μέσα από τα μάτια αυτού του χαρακτήρα λοιπόν, θα βιώσουμε τα τεκταινόμενα και θα προσπαθήσουμε να δώσουμε λύση στο μυστήριο. Τώρα πρέπει να δούμε που πετυχαίνει το στόχο του το παιχνίδι της Awe Games και που όχι. Όπως προείπαμε, το γεγονός ότι υπάρχει ένας χαρακτήρας εκτός βιβλίου βοηθά στη δημιουργία νέων συνθηκών και διάλογων, οι οποίοι δεν είναι απευθείας αντιγραμμένοι από το βιβλίο. Εξίσου σημαντικό είναι και το γεγονός πως η Awe υποστηρίζει ότι υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές ολοκληρώσεις της ιστορίας, με την μια εξ αυτών να είναι η «πραγματική», δηλαδή αυτή του βιβλίου, και οι τρεις υπόλοιπες να είναι νέες και να βασίζονται στις επιλογές που θα κάνει ο παίκτης κατά τη διάρκεια της περιπέτειας.Βέβαια, όσον αφορά αυτό το τμήμα του ATTWN διαπιστώσαμε ότι κατά το 80% της διάρκειάς του δεν προσφέρει αυτές τις περιβόητες επιλογές, οι οποίες θα αλλάξουν τη ροή της ιστορίας. Ατυχώς, αυτές προσφέρονται κυρίως προς το τέλος, πράγμα που σημαίνει ότι αν αποφασίσετε να δοκιμάσετε τις δυνάμεις σας στην επίλυση γρίφων ξανά και ξανά, θα πρέπει να υπομείνετε αρκετές ώρες επανάληψης μέχρι να φτάσετε στα κομβικά σημεία, σε εκείνα τα πολλαπλά μονοπάτια που θα προσφέρουν μια διαφοροποίηση στο σενάριο και που, εν τέλει, θα αλλάξουν την έκβαση της ιστορίας.
Αλλά το ATTWN διαπρέπει και σε έναν ακόμα τομέα: σε εκείνον της ατμόσφαιρας. Η Awe κατόρθωσε -παρά τα μέτρια γραφικά, που θα δούμε σε λίγο- να δημιουργήσει ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, τόσο σκοτεινό και «επικίνδυνο», που εκτιμούμε ότι αποτελεί φόρο τιμής στο βιβλίο της Agatha Christie. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της περιπέτειας εκτυλίσσεται σε εσωτερικούς χώρους, υπάρχουν και αρκετοί εξωτερικοί (λιμάνια, κήποι, περίβολος της έπαυλης όπου εξελίσσεται η ιστορία), οι οποίοι είναι σκοτεινοί και, ενίοτε, βροχεροί. Το κακό είναι πως όταν βρέχει, ο Narracott πρέπει να επιστρέψει στην ασφάλεια του κτιρίου και να περιμένει εκεί μέχρι να αλλάξουν τα δεδομένα και να μπορέσει ξανά να συνεχίσει την έρευνά του. Σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι της Awe διαπρέπει σε αυτόν τον τομέα και καταφέρνει να παρασύρει τον παίκτη σε έναν κόσμο βγαλμένο μέσα από το βιβλίο. Όσον αφορά στο gameplay αυτό καθ΄ αυτό, ιδιαίτερες εκπλήξεις δεν συναντήσαμε. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι γρίφοι του παιχνιδιού έχουν παραμείνει ίδιοι με αυτούς της έκδοσης PC και -ευτυχώς θα λέγαμε- δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολοι. Ο έλεγχος του Narracott στο χώρο, η συλλογή αντικειμένων και ο συνδυασμός αυτών γίνεται με χρήση του Wii Remote σαν αυτό να είναι ένα ποντίκι PC, ωστόσο, υπάρχουν στιγμές -όπως όταν σκάβουμε το χώμα για ένα στοιχείο ή όταν περιστρέφουμε το διακόπτη ενός θησαυροφυλακίου- στις οποίες καλούμαστε να κινήσουμε το Wii Remote εκτελώντας μια πιο «πραγματική» και ρεαλιστική κίνηση.
Σε γενικές γραμμές, το χειριστήριο του Wii προσφέρει μια εντυπωσιακή αμεσότητα σε ορισμένα τμήματα του παιχνιδιού, η οποία θα τολμούσαμε να πούμε ότι ξεπερνά ακόμα και αυτήν του ποντικιού. Ωστόσο, το ATTWN, παρά τα επιμέρους εντυπωσιακά στοιχεία του, αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα λόγω των ιδιαιτέρως τετριμμένων γραφικών του. Στην προκειμένη δεν θα στρέψουμε τα «βέλη» μας προς το Wii, αλλά στην οκνηρία της Awe Games. Τα προσχεδιασμένα περιβάλλοντα είναι όντως καλοσχεδιασμένα και συνεισφέρουν τα μέγιστα στη δημιουργία της υπέροχης ατμόσφαιρας που προαναφέρθηκε, όμως, τα μοντέλα των χαρακτήρων μοιάζουν να ξεπήδησαν από παιχνίδι άλλης εποχής.Η προχειρότητα στο σχεδιασμό αυτών των μοντέλων διαφαίνεται ακόμα και από τις CGI σκηνές που παρεμβάλλονται, αλλά η κατάσταση παίρνει την κατιούσα στις in-game σκηνές. Χαμηλό polygon count, ανυπαρξία physics και καθόλου ρεαλιστικό animation είναι τα σημεία που το ATTWN «πονά» και που χάνει αρκετούς βαθμούς από το σύνολό του. Το Wii σαφώς και μπορεί να προσφέρει περισσότερα και αυτά τα περισσότερα περιμένουμε να δούμε από όλους τους publishers.
Αλλά σε τελική ανάλυση, παίζοντας ένα τόσο ατμοσφαιρικό τίτλο σαν το And Then There Were None τα γραφικά ίσως και να μην είναι τόσο σημαντικά. Στα παιχνίδια αυτού του είδους τον πρώτο λόγο έχει η ατμόσφαιρα, το καλογραμμένο σενάριο, οι έξυπνοι γρίφοι και η ανάγκη που δημιουργούν στον παίκτη να προχωρήσει παρακάτω και να λύσει το μυστήριο των δολοφονιών. Εκεί το παιχνίδι της Awe τα καταφέρνει καλά και έρχεται για να προσφέρει σους κατόχους Wii μια μοναδική πρόταση που θα τους χαρίσει ευχάριστες ώρες τις βροχερές και κρύες νύχτες του χειμώνα.
Γιώργος Καλλίφας
