Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

[Snow Whitty]

και που έχω αντίγραφο στο χώρο μου

:116:

Μα αυτη ειναι στρουμπουλουλουλα!

 

[Fedra]

Απάντηση: Re: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

:116:

Μα αυτη ειναι στρουμπουλουλουλα!

Ποια? Η Α φ ρ ο δ ί τ η? Γίνεται?:414:

 

[Snow Whitty]

ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ



"Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΦΑΣΙΣΜΟ"


Στη συνέντευξη συμμετείχαν οι μαθήτριες Έφη Αρβανίτη, Ιωάννα Αρβανίτη, Κατερίνα Καραντάκη, Μαρία Μάγειρα και ο συντονιστής καθηγητής.



-Αγαπητέ Χρήστο Θηβαίε, ν' αρχίσουμε με μια αναδρομή στο παρελθόν σας;

[reliops="....."]Θα πάω αρκετά πίσω, όταν ήμουν 12 χρονών. Τότε μπόρεσα να βρω μια δουλειά σ' ένα φούρνο. Συγκεκριμένα, στο φούρνο του θείου του Πέτρου Φιλιππίδη, όπου δούλευε κι αυτός, κι από τότε γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Έβγαζα λοιπόν, το χαρτζιλίκι μου και με τα πρώτα μου χρήματα πήγα από μόνος μου κι αγόρασα μια κιθάρα. Να σημειωθεί ότι οι γονείς μου δεν ήθελαν να ασχοληθώ με τη μουσική και γενικά με τα καλλιτεχνικά, κι αυτό για έναν περίεργο λόγο, γιατί ήταν οι ίδιοι ηθοποιοί, όλη μου η οικογένεια, ο πατέρας μου, η μητέρα μου, η γιαγιά μου... Εγώ, πάντως, συνέχισα μόνος μου να μαθαίνω κιθάρα και όταν τελείωνα το Λύκειο πήγα σε κάποιο Ωδείο. Το 1981-2, 18 στα 19 ήμουν τότε, έκανα ένα ταξίδι στην Ιταλία κι επειδή μου άρεσε πολύ το περιβάλλον, αποφάσισα να σπουδάσω εκεί. Εκτιμούσα πολύ το βιβλίο, διάβαζα πολύ και θαύμαζα τους μεγάλους συγγραφείς και ποιητές. Ήθελα να τους μοιάσω και προϋπόθεση γι' αυτό ήταν να σπουδάσω. Ήθελα να γράψω σαν τον Κέρουακ, τον Μπόρχες και άλλους που αγαπούσα. Έδωσα, λοιπόν, εξετάσεις στη Φιλοσοφική της Μπολόνιας. Ήταν δύσκολες οι εξετάσεις, αλλά τα κατάφερα και ήμουν ενθουσιασμένος. Έμεινα στην Ιταλία 12 χρόνια. Τελείωσα τη σχολή, έκανα μεταπτυχιακά και παράλληλα έπαιζα κιθάρα και τραγουδούσα σε συγκροτήματα.
Λίγο πριν γυρίσω στην Ελλάδα, οι μόνοι τραγουδιστές που ήξερα και τραγουδούσα τραγούδια τους ήταν ο Σωκράτης Μάλαμας και ο Ορφέας Περίδης. Ένιωθα τότε μεγάλη ικανοποίηση που ακολούθησα ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά θεωρούσα καλό να κάνω και μια δεύτερη επιλογή, ίσως σωστότερη. Πίστευα ότι θα ήταν σωστότερη, χάρη στην πρώτη μου επιλογή, τις σπουδές μου. Γιατί ήθελα να γράφω τα τραγούδια που θα τραγουδάω, αυτό ήθελα πιο πολύ απ' όλα. Και, διαβάζοντας ένα βιβλίο του Πάβιτς, ενός Σέρβου συγγραφέα, βρήκα μια φράση που με άγγιξε βαθιά: "Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για έναν άνθρωπο, αλλά ο πραγματικά δικός του δρόμος είναι αυτός που, αν τον ακολουθήσει, ο πόθος του μεγαλώνει". Εκείνη την εποχή έγραφα τα τραγούδια για τις "Μέρες αδέσποτες" και επιστρέφοντας στην Ελλάδα βρήκα τους παλιούς μου φίλους κι έτσι ξεκίνησα...
[/reliops]

- Πώς βλέπετε την πολιτική στις μέρες μας;


[reliops="Ειναι..."]Είναι σαν να βλέπω Καραγκιόζη! Αυτοί οι πολιτικοί που εμφανίζονται συνεχώς στην τηλεόραση δεν μου δίνουν την εντύπωση ότι πάλεψαν ποτέ στη ζωή τους για κάτι αξιόλογο. Λένε όλοι από μια εξυπνάδα και μετά τσακώνονται μεταξύ τους για τα δικά τους. Είναι απίστευτο! Ανθρωποι χωρίς υπόβαθρο προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να μας εκπροσωπούν.
[/reliops]


-Θα μας αποκαλύψετε τρία θετικά και τρία αρνητικά χαρακτηριστικά σας;

[reliops="Ενα..."]
Ένα από τα αρνητικά μου είναι ότι είμαι πολύ διαλλακτικός σε περιπτώσεις που δεν πρέπει, με συνέπεια να μη γίνομαι σαφής και πολλές φορές να μπερδεύω τα πράγματα. Μερικές φορές δεν λέω την αλήθεια, όταν ξέρω ότι μπορεί να πληγώσει. Αλλο αρνητικό μου είναι ότι αργώ πολύ να συνέλθω από την κούραση, ακόμα κι αν έχω υποχρεώσεις που δεν πρέπει να αναβάλω. Το τρίτο είναι ότι μερικές φορές τεμπελιάζω για μεγάλες περιόδους, αν και θα μπορούσα να βάλω ένα πρόγραμμα. Από τα θετικά μου, το ένα είναι ότι είμαι καλός πατέρας. Το δεύτερο, ότι είμαι καλός μάγειρας. Το τρίτο, ότι στη δουλειά μου είμαι "σκυλί" που λένε.

[/reliops]


-Υπάρχουν καταστάσεις που σας κάνουν να κλαίτε;

[reliops="Τον τελευταιο καιρο.."]Τον τελευταίο καιρό κλαίω περισσότερο για χαρούμενα πράγματα, παρά για πράγματα που με πληγώνουν. Συγκινούμαι και δακρύζω στο άκουσμα μιας όμορφης μουσικής. Επίσης, όταν διαβάζω ένα ωραίο κείμενο, ένα ποίημα που με αγγίζει. Δακρύζω κι όταν ένας φίλος με συγκινεί μιλώντας για μένα.
[/reliops]


-Εξοργίζεστε με κάποια πράγματα;


[reliops="Εξοργιζομαι.."]
Εξοργίζομαι με την τηλεοπτική εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου, όπως βέβαια και με την άλλη εκπομπή που είναι παρόμοια... ναι, της Λαμπίρη. Με εξοργίζουν όλοι αυτοί οι ατάλαντοι, για παράδειγμα, που προσπαθούν να μιμηθούν τον Ρουβά, που μπορεί εμένα να μη μου αρέσει, αλλά έχει ταλέντο ως σόουμαν κι έχει δουλέψει πολύ. Πολύ, πάντως, με εξοργίζει η αγένεια. Δεν ανέχομαι ανθρώπους να τρέχουν μέσα στην πόλη με 100 χιλιόμετρα, απειλώντας να σκοτώσουν εμένα και πάνω απ' όλα το παιδί μου. Είμαι ικανός να τους βγάλω τα μάτια. Θα ήθελα να είναι ευγενικός ο κόσμος. Εξοργίζομαι όταν δεν λένε μια καλημέρα οι άνθρωποι. Τι κοστίζει να πεις μια καλημέρα;


[/reliops]

-Συνήθως σε ποιες περιπτώσεις γελάτε;

[reliops="Γελαω.."]Γελάω στην καθημερινή μου ζωή, με τη σύντροφό μου και το παιδί μου. Οι φίλοι μου με κάνουν να γελάω, κάποιες ταινίες με κάνουν να γελάω. Γελάω με πολλά κι έχω πολύ χιούμορ. Ακόμα κι αν οι καταστάσεις είναι αντίξοες, είμαι ο πρώτος που θα πει κάτι για να γελάσει όλη η παρέα. Μ' αρέσει να γελάω. Το χιούμορ είναι ένα από τα θετικά μου, που παρέλειψα να σας το πω πριν[/reliops].

 

[Snow Whitty]

ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ

"Θέλω να έχω τη δύναμη να αφουγκράζομαι τη ζωή
και παράλληλα να γράφω τραγούδια"

 

[Snow Whitty]

Ντινος Χριστιανοπουλος

«Τα πρόβατα απήργησαν/ ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής».




Παρακαλούνται τα παιδιά να απομακρύνουν τους γονείς από τη συνέντευξη... :112:





Είστε σήμερα 75 χρονών. Θυμάστε τον εαυτό σας στα 15;

Πώς δεν τον θυμάμαι! Δεκατεσσάρων χρονών άρχισα να γράφω ημερολόγιο, το οποίο κρατώ καθημερινά μέχρι και σήμερα.

Ήσασταν παιδί συνεσταλμένο;

Ου, πάρα πολύ συνεσταλμένο. Αυτά τα παιδιά να φοβάσαι! Ξέρουν πιο πολλά από αυτά που δείχνει η φάτσα τους. Και πραγματικά εγώ ήξερα πάρα πολλά. Δεν ήξερα βέβαια πώς γεννιούνται τα παιδιά. Για πολύ καιρό -μέχρι τα 18 μου- νόμιζα ότι τα φέρνει ο πελαργός. Ήξερα όμως πολλά άλλα πράγματα για τον εαυτό μου και για τις σχέσεις μου με τους άλλους.

Εγώ μπορεί να ήμουν στο κατηχητικό, αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να ήμουν και εντελώς αντίθετος με το κατηχητικό. Ή να ήμουν το «καλό παιδί» και την ίδια στιγμή να ήμουν και αναρχικός. Εσύ που δεν το ξέρεις, απλοποιείς τα πράγματα. Λες «ο Χριστιανόπουλος ήταν στο κατηχητικό». Τρίχες! Το πράγμα είναι πολύ πιο περίπλοκο.

Πότε φύγατε από το κατηχητικό; Πώς φύγατε;

Βγάζετε μερικά πράγματα απ' τη μνήμη μου, τα οποία δεν είναι και τόσο τρυφερά... Στο κατηχητικό πήγα εννέα χρονών, γιατί η μαμά μου ήθελε να μην κλέβω το γλυκό απ' το ντουλάπι και μ' έστειλε εκεί για να πάρω μερικά μαθήματα ηθικής. Αργότερα όμως, εγώ το πήρα πολύ ζεστά και η μάνα μου ενοχλούνταν: «Είπαμε να πας στα κατηχητικά, αλλά όχι και να είσαι με το σταυρό στο χέρι!». Λίγο αργότερα, το '41-'42, ήμασταν απ' τις πρώτες οικογένειες που χτυπήθηκαν από την Κατοχή. Πεινούσαμε -κάθε τρεις μέρες έτρωγα μισή φέτα ψωμί. Και ήμουν ευτυχής αν ήταν πραγματικό ψωμί, γιατί συνήθως ήταν κιούσπα (ένα φριχτό πράγμα από αλεσμένα χαρούπια που το δίνανε στα γουρούνια). Εννοείται βέβαια ότι, με τέτοιες συνθήκες, κινδύνευα να πεθάνω. Σώθηκα χάρη στα συσσίτια του κατηχητικού. O αρχιμανδρίτης Λεωνίδας Παρασκευόπουλος ήξερε την κατάστασή μου και με έβαλε από τους πρώτους που θα τρώγανε στα συσσίτια. Καταλαβαίνεις λοιπόν; Όταν εγώ χρωστούσα τη ζωή μου στο κατηχητικό, δεν μπορούσα να μην είμαι και του κατηχητικού. Ήταν θέμα φιλοτιμίας.

Και πώς φύγατε τελικά;

Εκδιώχθηκα στα 21 μου ως «απόβρασμα της κοινωνίας»! Είχα κάνει ένα φοβερό έγκλημα...

Τι έγκλημα;

Είχα εκδώσει ποιητική συλλογή χωρίς να την υποβάλω στη λογοκρισία της αρχηγίας των κατηχητικών.


Γιατί πιστεύετε ότι προκαλούν τόσες αντιδράσεις τα γραπτά σας;

Είναι οι άνθρωποι! Όπως λέει κι ο Καρυωτάκης «Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς / μπορούνε με χίλιους τρόπους / Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής / όταν ακούσεις ανθρώπους»... Λοιπόν, άμα θέλουν να σου τρίψουν τη μούρη, υπάρχουν χίλιοι τρόποι. Η ηγεσία των κατηχητικών και η ηγεσία των μπάτσων ήταν δύο μόνο από τις ομάδες που τους ενοχλούσε η ύπαρξή μου. Υπάρχουν κι άλλοι...

Πρώτα-πρώτα οι εθνικόφρονες... Εσείς δεν μπορείτε να φανταστείτε τι θα πει εθνικόφρονες.

Πώς δεν μπορούμε! Υπάρχει μια οργάνωση, η Χρυσή Αυγή. Την ξέρετε;


[reliops="Βεβαια την ξερω."]



Βέβαια την ξέρω. Πολύ καλά παιδάκια... Περί τις τριάντα φορές με έχουν βρίσει πατόκορφα.
Οι Χρυσαυγίτες;
Βεβαίως! Φαρδιά-πλατιά με τις υπογραφές τους. Κι όχι ανώνυμα στελέχη, αλλά οι μεγάλοι. Τώρα είναι ένας Καρατζαφέρης, ο οποίος με έχει περιλούσει αρκετές φορές. Κι ούτε που τον ξέρω.
Ούτε στη φάτσα;
Όχι βέβαια. Τι με νοιάζει; Φαντάζομαι θα 'ναι κάνα σκατόμουτρο.
Το ξέρετε ότι είναι τώρα ευρωβουλευτής και πάει μάλλον και για δήμαρχος στην πόλη σας;
Ελπίζω να μη βγει. Είναι καλό το ότι όλοι αυτοί οι φασίστες είναι περίπου σαν τους κουκουέδες: είναι μονίμως διασπασμένοι και δεν παίρνουν ποτέ πολλές ψήφους. Απλώς φυτοζωούν

Γιατί σας βρίζουν;
Για ό,τι θες.... Αυτό που εσείς ταπεινά είπατε «ομοφυλόφιλος», αυτοί το 'χουν κάνει παντιέρα που κραδαίνουν κάθε φορά. Και γι' αυτούς είμαι και κάτι ακόμα χειρότερο: Εβραιόφιλος (επειδή συμπαθώ τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι ήταν άνθρωποι φουκαράδες και κυνηγημένοι). Και βέβαια μου καταλογίζουν ότι έχω βρίσει τον Μεγαλέξανδρο σ' ένα διήγημά μου.
Δεν εκτιμάτε τον Μεγαλέξανδρο;
Πώς! Όσο δε φαντάζεσαι! Αλλά τι; Επειδή τον εκτιμώ, σημαίνει ότι δεν μπορώ και να τον βρίσω; Επρόκειτο για έναν κυρίαρχο της οικουμένης και, όπως ξέρεις, όλοι αυτοί οι κυρίαρχοι δεν το κάνουν και με το σταυρό στο χέρι -σφάζουν και μερικά εκατομμύρια.
Έσφαξε κι ο δικός μας;
Αστειεύεσαι; Υπήρχε ένας στενός του φίλος, ο Κλείτος, για τον οποίο έγραψα ένα διήγημα. Αυτός ήταν ένας απ' τους 5-6 βασικούς στρατηγούς του Μεγαλέξανδρου. Και κάποτε ο Μεγαλέξανδρος, όταν πια τα κατέκτησε όλα και έγινε βασιλεύς των βασιλέων στην Περσέπολη, έβγαλε μια διαταγή και είπε: «Από σήμερα και εις το εξής, όλοι ανεξαιρέτως, ο στρατός και οι πολίτες, όταν θα με βλέπουν, θα πέφτουν μέχρι κάτω στο έδαφος και θα με προσκυνούν».
Την ψώνισε!
Τότε ο Κλείτος θύμωσε και είπε: «Ώστε κι εμάς που πολεμήσαμε για να διαδώσουμε τον πολιτισμό των Ελλήνων, τώρα μας αναγκάζεις να πέφτουμε και να σε προσκυνάμε; Εξ ονόματος όλων των αξιωματικών εγώ σου λέω ότι αρνιέμαι!». Και τότε ο Αλέξανδρος βγάζει το ξίφος και τον δολοφονεί μπροστά σ' όλο τον κόσμο. Κι έτσι πέθανε ο Κλείτος, ο οποίος σε μια μάχη τον είχε σώσει από βέβαιο θάνατο. Όλα αυτά λοιπόν τα λέω σε ένα διήγημα χωρίς ηθικολογίες και παχιά λόγια. Λες την ιστοριούλα και ο άλλος δεν είναι βλάκας, αμέσως καταλαβαίνει.

[/reliops]

 

[Snow Whitty]

Απάντηση: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

Πόσα ποιήματα έχετε γράψει;

320. Αλλά τα μισά απ' αυτά είναι δύο στίχοι το καθένα.Αντε τώρα εσύ να χτίσεις ποιητικό έργο με δύο στιχάκια!

Πόσα από τα 320 πιστεύετε ότι θα διασωθούν;

Νομίζω όλα, διότι έχουν περάσει και καμιά τριανταριά σουρωτήρια. Το θέμα είναι ότι είμαι ολιγογράφος. Έχω πετάξει πάρα πολλά.
Όπως κι ο Καβάφης...

Ο Καβάφης είχε πετάξει 180 ποιήματα, που ενώ αυτός τα θεωρούσε σαβούρες, ήρθαν οι φιλόλογοι -η μεγάλη μάστιγα της νεοελληνικής λογοτεχνίας- τα βρήκαν πολύ σπουδαία και τα πρόσθεσαν μαζί με τα καλά.

Εσείς θεωρείτε τον Καβάφη τον μεγαλύτερο Έλληνα ποιητή;
Ε, τώρα μη λέμε κοινοτοπίες! Το έχει παραδεχτεί όλη η υφήλιος και θ' αρχίσουμε εμείς να κρίνουμε αν είναι ή όχι; Βεβαίως και είναι! Ξέρεις εσύ κανέναν μεγαλύτερο;

Ο Σολωμός;

Ο Σολωμός είναι λίγο μεγαλύτερος απ' τον Καβάφη αλλά λίγο κατώτερος σε απόδοση. Ο Σολωμός ήταν ιταλομαθής, δεν ήξερε καλά-καλά τα ελληνικά και καθώς ήταν τελειομανής δεν ολοκλήρωσε τίποτα. Όλα του τα ποιήματα είναι μισά -σχεδόν ερείπια- και μερικά έχουν και πολλές αδυναμίες.

Ενώ του Καβάφη δεν έχουν;

Τίποτα! Όσο κι αν ψάξεις, δεν θα βρεις. Αλλά ο Σολωμός δεν παύει να είναι καλύτερος απ' τον Καβάφη έστω και μ' αυτόν τον αποσπασματικό χαρακτήρα. Εγώ έχω βγάλει ολόκληρο βιβλίο για τον Σολωμό, όπου εκεί λέω ότι το καλύτερο ελληνικό ποίημα είναι οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», κι ας είναι ένα μάτσο ερείπια.

Μετά απ' αυτούς τους δύο ποιητές;

[reliops="Δεν..."]
Δεν υπάρχει κανείς!
Ο Σεφέρης κι ο Ελύτης;
Αυτοί απλώς βούτηξαν το Νόμπελ. Αυτό είναι απλώς θέμα καπατσοσύνης, δεν είναι θέμα ποιότητας και αξίας. Ήδη πέφτουν και σιγά-σιγά θα πέσουν ακόμα περισσότερo.
Το ξέρετε ότι οι περισσότεροι μαθητές τη βαριούνται την ποίηση;
Κακό του κεφαλιού τους!
Μα τους τη διδάσκουν. Διδάσκεται η ποίηση;
Όχι βέβαια, αυτά είναι αηδίες!
[/reliops]


Κατά τη γνώμη σας θα έπρεπε να μη διδάσκεται καθόλου η ποίηση;


Αυτό θα ήταν το καλύτερο. Ένας φίλος μου καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, στη Φιλοσοφική, δίδασκε επί ένα εξάμηνο ένα ποιήμά μου. Πήγα λοιπόν και του είπα: «Σε παρακαλώ πολύ, πάψε να το διδάσκεις. Θέλεις να μου το καταστρέψεις; Όχι μόνο το ποίημα, αλλά και τους φοιτητές σου!». Γιατί βέβαια οι φοιτητές που θα τους πει «ελάτε να σας εξετάσω σε αυτό το ποίημα», θα με μισήσουν. Δεν ξέρω τι έκανε, πάντως μετά το εξάμηνο αυτό εξαφανίστηκε η διδασκαλία κι εγώ πια είμαι... ευτυχεσμένος.



Ευτυχεσμένος;! (γέλια)


Είδατε τι ωραίες καταστάσεις μπορεί να μας δημιουργήσει το λεξιλόγιο; Eγώ έχω ένα δικό μου λεξιλόγιο. Aς πούμε, έχω αντικαταστήσει τη λέξη «επιθυμία» με τη λέξη «κάβλα». Aυτό σου φαίνεται αστείο. Όταν όμως το ακούσεις για πρώτη φορά, μένεις ξερός. Βρίσκω δηλαδή έναν τρόπο να καθηλώσω τον άλλον με λέξεις που δεν τις περιμένει... Ή, ας πούμε, αντικαθιστώ τη φράση «είμαι καλά» με τη φράση «είμαι καβλά». Μπήκε ένα βήτα, άλλαξε όλο το περιβάλλον... Οι Αμερικάνοι γίνονται Αμερικλάνοι.

Ο ευτυχισμένος, ευτυχεσμένος. Αυτά τα γραμματάκια κάτι προσφέρουν. Το πολύ-πολύ ένα χαμόγελο. Λίγο είναι να κάνεις τον άλλον να χαμογελάσει;

 

[Snow Whitty]

Απάντηση: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

Ψηφίζετε;

Βεβαιότατα. Πάντα λευκό! Μα ξέρετε εσείς κανέναν πολιτικό της προκοπής; Όλοι βρωμεροί είναι. Από την άποψη αυτή δεν ντρέπομαι να πω ότι είμαι αναρχικός.


Τη σημερινή νεολαία την ξέρετε καθόλου; Έχετε καμιά επαφή;


[reliops="Τι να σας πω;"]
Τι να σας πω; Περνούσα προχτές από την παραλία και είδα μερικούς νεαρούς που είχαν τα πόδια τους επάνω στην καρέκλα και ξύναν τ' αρχίδια τους. Κι ενώ τα έξυναν εμφανώς, λένε σε μια γκαρσόνα «φέρε μας ένα φραπέ!». Αλίμονο, λείπει το φιλότιμο! Αλλά έχω μια μεγάλη παρηγοριά. Για ποια νεολαία μιλάμε; Και με ποιο δικαίωμα μιλάμε για τη νεολαία σαν σύνολο; Μπορείς να ξέρεις πόσοι νεαροί είναι κρυμμένοι σ' ένα δωμάτιο, δεν ξύνουν τ' αρχίδια τους και είναι πάρα πολύ σεμνοί; Δεν μπορείς!
[/reliops]


Εμείς παίρνουμε πολλά γράμματα από τέτοια παιδιά. Mας λένε ότι νιώθουν μόνα. Τι συμβουλή θα τους δίνατε;

Τίποτα! Να συνεχίσουν τον μονήρη βίο. Θα τους βγει σε καλό.

Θέλουν όμως ν' αγαπήσουν και ν' αγαπηθούν! Δε θέλουν να συνεχίσουν να μένουν μόνα!

Μα το ένα δεν αίρει το άλλο. Δεν χρειάζεται να βγαίνεις με θορυβώδεις παρέες και να λες ότι είσαι μοντέρνος ή αναρχικός. Τίποτα να μην είσαι! Μόλις βάζεις ταμπέλα, αμέσως αυτοεξευτελίζεσαι. Τα παιδιά αυτά λοιπόν κάνουν καλά τη δουλειά τους, κάθονται σ' ένα γραφείο, διαβάζουν, γράφουν, ακούν μουσική -είναι ό,τι καλύτερο. Και θα έρθει κι ο έρωτας.


Τον θάνατο τον φοβάστε;

[reliops="Οχι."]Όχι. Γιατί να τον φοβάμαι; Πρέπει να καταλάβεις ότι υπάρχουν δύο πράγματα. Το ένα είναι το φθαρτό μας σώμα, το άλλο είναι το έργο μας. Το φθαρτό κορμί άστο. Έτσι κι αλλιώς είναι φθαρτό, θα κλατάρει, θα εξαφανιστεί. Το έργο όμως είναι κάτι άπιαστο, θα ζήσει και μετά. Λοιπόν, γιατί να φοβηθώ; Αντίθετα, ξέρω πολλούς που τα κλάνουν και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Τόσος καημός πια; Για τι πράγμα; Για να συνεχίσουν να γαμούνε; Φουκαράδες μου!

Υπάρχει κάτι που φοβάστε;
Όχι. Έκανα μια εγχείριση πρόσφατα και έμειναν κατάπληκτοι οι γιατροί από το πόσο δυναμικά την αντιμετώπισα. Όλοι κλαίγανε κι εγώ τραγουδούσα.
Κλαίτε ποτέ;
Παραδόξως όχι. Από μικρός δεν έκλαιγα καθόλου.
Δεν έχετε κλάψει ποτέ στη ζωή σας;
Νομίζω ποτέ.


[/reliops]

Τι είναι το πιο προσβλητικό που σας έχουν πει;
Μου 'χουν πει τόσα πολλά που δεν ιδρώνει πια το αυτί μου με τίποτα. Οι εχθροί, όσο πιο πολύ ταλέντο βλέπουν να έχεις, τόσο λυσσιάζουν να σε φάνε. Δεν ξέρεις οι ομότεχνοι τι φίδια κολοβά είναι!

Είστε εκδικητικός άνθρωπος;

Στην αρχή λέω να τους τρίψω λιγάκι τη μούρη. Μετά μού περνάει.

Η ποίηση είναι κι ένα είδος εκδίκησης;

Μόνο η ποιότητά της μπορεί να εκδικηθεί. Από την άποψη αυτή, νομίζω ότι ναι, συνεχώς εκδικούμαι.

Η ποίηση σάς έφερε έρωτες;

¶ντε καλέ! Ούτε γι' αστείο! Μόνο στεναχώριες από ανταγωνιστές.

Έχετε διακινδυνεύσει τη ζωή σας για έναν έρωτα;

Αυτό ομολογώ δεν μου έτυχε. Δεν είχα δραματικές στιγμές στη ζωή μου. Ο Αναγνωστάκης, φερ' ειπείν, κινδύνευσε να εκτελεσθεί, εγώ όχι. Βίος ακύμαντος!

Έχετε ερωτευθεί στη ζωή σας;

Δώδεκα φορές μόνο, και πολύ έντονα.

Με ανταπόκριση;

Μόνο μια φορά με ανταπόκριση. Τα υπόλοιπα ήταν πλατωνικοί έρωτες ή μάλλον... πώς το λένε... ιδεοληψίες. Η μαμά μου έλεγε «με το νου σου μπαϊράμι κάνεις», δηλαδή με το νου μου ζούσα έρωτες φανταστικούς. Αλλά τι σημασία έχει; Ο έρωτας δεν είναι πότε θα μπει το ένα μέσα στο άλλο. Έρωτας είναι αυτό που ποθείς.

Ακόμα κι αν δεν το 'χεις;

Ο πόθος είναι! Τίποτε άλλο. Τα άλλα είναι τρίχες.

Ο ένας έρωτας που είχε ανταπόκριση...

Αυτός ήταν ο χειρότερος! (γέλια)

Επειδή είχε ανταπόκριση;



Βεβαίως! Αυτό που ποθείς, μόλις το κατακτάς είναι σα να μην υπάρχει. Το κλασικό παράδειγμα: «Πόσο θα ήθελα να μπω μέσα σε μια ωραία, γαλάζια θάλασσα!». Ε, μπήκες! Και τι έγινε; Τι νιώθεις που μπήκες στη θάλασσα;

Ε, πώς! Μια δροσιά!

Τίποτα δε νιώθεις! Μια ιδέα είναι. Έτσι κι ο έρωτας, είναι τίποτα.

Απωθημένα έχετε;

Ε, πώς δεν έχω; Όλη η ποίησή μου είναι ένα απωθημένο πράγμα.

Είστε εθισμένος σε κάτι; Ας πούμε, καπνίζετε; Πίνετε;

Εγώ; Μα όταν σου είπα πριν ότι είμαι αγγελούδι, εσύ χαμογελούσες και δεν εννοούσες να το πιστέψεις... Ουδέποτε κάπνισα στη ζωή μου και ουδέποτε ήπια ποτό.....

 

[Snow Whitty]

Απάντηση: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

Το «σ' αγαπώ» το έχετε πει;

Το 'χω πει μια-δυο φορές. Και τι έγινε; Είναι βλακεία.

Γιατί είναι βλακεία;

Καθετί που αισθανόμαστε και δεν λέμε, είναι απείρως πιο σοβαρό από αυτό που λέμε. Αν αισθάνεσαι για κάποιον αγάπη, δε χρειάζεται να σαλιαρίζεις και να του λες «Ξέρεις πόσο σ' αγαπώ; Λιώνω για σένα!».

Ε τώρα πηγαίνετε στο άλλο άκρο!

Αντε καημένε! Να μάθετε να είστε συγκρατημένοι. Εγώ τέτοια πράγματα δεν τα καταδέχομαι γιατί αισθάνομαι τη γελοιότητα του θέματος. Με ανθρώπους που αγαπούσα λέγαμε τα πάντα εκτός απ' αυτό. Και έτσι υπήρχε ισορροπία. Αλλιώς ξέρεις τι γίνεται; Έχω πέντε γάτες -δεν τις είδατε, είναι μέσα στην κουζίνα. Αυτά είναι χαριτωμένα γατάκια, μικρά, ωραία... μ' αγαπούν, τ' αγαπώ. Εάν τα χαϊδέψω, την επομένη γίνονται τέρατα. Έτσι κι ο άνθρωπος. Έχω γράψει ένα ποίημα που λέω: «Όσο σε λατρεύω, τόσο διαφθείρεσαι. Κάτι ξέραν οι αρχαίοι, που λάτρευαν αγάλματα». Διότι το άγαλμα, βέβαια, δεν μπορεί να έχει αντιδράσεις, ενώ ο ζωντανός έτσι και πέσεις στα γόνατά του, νομίζει πια ότι έγινε θεός. Γιατί λοιπόν να συμβάλεις στη διαφθορά του άλλου; Ποτέ, ποτέ!

Και πώς εκφράζατε την αγάπη σας σ' αυτούς που αγαπούσατε;

[reliops="Τιποτα!"]Τίποτα! Η χαρά μου ήταν να τους βλέπω. Έρχονταν εδώ, κάθονταν στη θέση σου, μιλούσαμε, πες εσύ, πες εγώ... κι εγώ πια ένιωθα ευτυχεσμένος. Δεν έλεγα «σε λατρεύω». Το βούλωνα και, δόξα τω Θεώ, δεν το μετάνιωσα ποτέ... [/reliops]

Δεν σας το λέω σαν συμβουλή αυτό, σας το λέω σαν εξομολόγηση. Από κει και πέρα, εσείς κόψτε το λαιμό σας.


[youtube]dPhXT8qm1RU&feature=player_embedded[/youtube]









Συνέντευξη: Ντίνος Χριστιανόπουλος («Βγάλτε τα ποιήματά μου από τα σχολικά βιβλία! Είναι ανήθικα!»)


http://www.theschooligans.gr/site/index.php?option=com_content&task=view&id=62&Itemid=28

 

[tyler durden]

Απάντηση: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

Ο Ν.Χριστιανοπουλος ειναι ενας τεραστιος ποιητης που δυστυχως η ποιηση του επισκιαστηκε απο το γεγονος οτι ηταν αμφιλεγομενο ατομο. Συγχαρητηρια για την παραθεση της παραπανω συνεντεξης του.

 

[Snow Whitty]

Απάντηση: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

Ο Ν.Χριστιανοπουλος ειναι ενας τεραστιος ποιητης που δυστυχως η ποιηση του επισκιαστηκε απο το γεγονος οτι ηταν αμφιλεγομενο ατομο. Συγχαρητηρια για την παραθεση της παραπανω συνεντεξης του.

Σου αρεσε Tyler?:107:

Η επομενη συνεντευξη που θα παραθεσουμε θα ειναι η δικη σου.Get ready!

 

[niklaus]

Απάντηση: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

Novelist Anne Rice leaving Christianity
HILLEL ITALIE, AP National Writer – Thu Jul 29, 9:07 pm ET

NEW YORK – Anne Rice has had a religious conversion: She's no longer a Christian.

"In the name of Christ, I refuse to be anti-gay. I refuse to be anti-feminist. I refuse to be anti-artificial birth control," the author wrote Wednesday on her Facebook page. "In the name of ... Christ, I quit Christianity and being Christian. Amen."

Rice, 68, is best known for "Interview With a Vampire" and other gothic novels. Raised as a Catholic, she had rejected the church early in her life but renewed her faith in recent years and in 2008 released the memoir "Called Out of Darkness: A Spiritual Confession."

In a telephone interview Thursday, Rice said she had been having doubts for the past 2-3 years. She was troubled by the child abuse scandals in the church, and the church's defensive reaction, and by the ex-communication of Sister Margaret McBride, a nun and hospital administrator who had approved an abortion for a woman whose life was in danger.

"I believed for a long time that the differences, the quarrels among Christians didn't matter a lot for the individual, that you live your life and stay out of it. But then I began to realize that it wasn't an easy thing to do," said Rice, speaking from her home near Palm Springs, Calif. "I came to the conclusion that if I didn't make this declaration, I was going to lose my mind."

Rice said she is a Democrat who supports the health care legislation signed into law by President Barack Obama and believes gay marriage inevitably will be permitted throughout the country.

Although no longer part of any denomination, she remains a believer and continues to read theology and post Biblical passages on her Facebook page. She has no immediate plans to write about her leaving the church and will continue with her metaphysical fiction series, "Songs of the Seraphim."

Rice will not be taking up vampires again, but she said she is a big fan of the HBO series "True Blood," enjoyed the first two "Twilight" movies (she has yet to read any of the Stephenie Meyer novels) and is interested in seeing her most famous character, the vampire Lestat de Lioncourt, return to the screen. "We're in talks about it," she said. "But then we've always been in talks about it. Hope springs eternal in California."

 

[chrisB]

Απάντηση: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

So what?
Why does it matter what she believes or not?
Obviously she failed to understand very basic concepts, so her oppinion is rather mute...

 

[niklaus]

Απάντηση: Συνεντευξεις πνευματικων προσωπικοτητων της χωρας, και μη

So what?
Why does it matter what she believes or not?

Beats me man!:136: